ทุกอาชีพ จะมีเส้นทางที่เราต้องเดินไปทำอาชีพนั้นๆ ใครหาเส้นทางอาชีพเจอก่อน ก็ประสบความสำเร็จ นำคนมาที่หลังไปหลายช่วงตัว แถมคนที่นำไปก่อนยังปกปิดเส้นทางอาชีพที่ตนประสบความสำเร็จแล้วไม่ไห้ใครรู้ ผมจะเปิดเผย มัน อาชีพสกรีนเสื้อ อาชีพทำเสื้อ ขาย ทำเว็บไซด์ พรี บันเทิง เริงใจ บอลแม่น เส้นทางอาชีพ
Wednesday, August 17, 2011
Tuesday, August 16, 2011
เส้นทางร้านโต๊ะตัดผ้า สมุทรปราการ โอมสกรีน รับตัดผ้า 0802591675
รับตัดเสื้อโปโล เสื้อยืดคอกลม ชุดยูนิฟอร์ม 0858049019 คุร จริญ
ตัวอย่างเสื้อโปโลลูกค้าล่าสุดเหมาะแก่หน่วยงานหรือบุคคลที่กำลังมองหารูปแบบเสื้อโปโลไว้พิจรณาสำหรับสั่งตัดเสื้อโปโลในแบบของตัวเองคะ โดย โปโลเรามี บริการสั่งตัดเริ่มต้นที่ 30 ตัว พร้อมบริการงานปัก งานสกรีน หรือติดต่อโดยตรงได้ที่
คุณ จริญ 0858049019
คุณ จริญ 0858049019
email pccshirt@hotmail.co.th
ร้านF9Uตัดผ้า สมุทรปราการ โอมสกรีน รับตัดผ้า 0802591675
เมื่อต้องการจะทำเสื้อขาย ร้านตัดผ้ามีความสำคัญ ที่ต้องมี ร้านประจำไว้ใจได้ ฝีมือดี ตัดงานละเอียดไม่ โกงหน้าผ้าเราไปกิน วางแพทเทิร์นประหยัดหน้าผ้า ต้องทำงานละเอียด งานออกมาดี ร้านที่ผมแนะนำ เป็นร้านที่ ผมรู้จักกันดี และอยู่ในเครือค่ายที่แนะนำกัน เฉพาะในกรลุ่มของเรา บุคลทั่วไปก็ไปใช้บริการได้นะครับ แต่จะได้ราครหน้าร้าน ราคาทำความรู้จัก ก็จะสูงกว่าปกตินิดนึง แต่ถ้าให้ทางร้านโอมสกรีนพาไปแนะนำ จะได้ราคาถูกกว่าหน้าร้าน ค่าแนะนำ 500 บาท ครั้งเดียว ไปใช้บริการราคาปกติได้ตลอดเวลา สนใจติดต่อ ป่อง ร้านตัดผ้าโอมสรีน ครับ โทรเลย 0802591675
ดู ร้าน โอมสกรีน ในแผนที่ขนาดใหญ่กว่า
*จากร้านตัดผ้าโมสกรีน ไปร้านตัดผ้าซอยอยู่สุข สนใจติดต่อ 0802591675
ดู จากร้านตัดผ้าโมสกรีน ไปร้านตัดผ้าซอยอยู่สุข สนใจติดต่อ 0802591675 ในแผนที่ขนาดใหญ่กว่า
จากร้านตัดผ้าโมสกรีน ไปร้านตัดผ้าบุญศิริ สนใจติดต่อ 0802591675
ดู จากร้านตัดผ้าโมสกรีน ไปร้านตัดผ้าบุญศิริ สนใจติดต่อ 0802591675 ในแผนที่ขนาดใหญ่กว่า
จากร้านตัดผ้า โอมสกรีน-ไปร้านตัดผ้า บิ๊กซี ถนน ศรีนครินทร์ 0802591675
ดู จากร้านตัดผ้า โอมสกรีน-ไปร้านตัดผ้า บิ๊กซี ถนน ศรีนครินทร์ 0802591675 ในแผนที่ขนาดใหญ่กว่า
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน8 ช่อง3
เส้นทางอาชีพ ดารา
ตอนที่ 8
ที่โต๊ะอาหารนี้เอง ยศได้แจ้งเรื่องสำคัญที่ศักดาให้มาบอกเพชรรุ้ง ด้วยความเชื่อใจว่า ทุกคนที่โต๊ะ อาหารนี้เป็นคนในทั้งสิ้นว่า
“ตอนนี้ คุณศักดากำลังพักอยู่ที่เมืองหลวงเก่ากับท่านนายพลเรืองฤทธิ์เพื่อนของคุณพ่อคุณหนูเอง ส่วนลูกชายท่านนายพลเป็นนายอำเภออยู่ที่นี่ นายอำเภอรับปากว่าจะช่วยเคลียร์เรื่องคดีความต่างๆให้พ่อของคุณหนู ถ้าหากคุณหนู...เอ่อ...ยอมแต่งงานกับลูกชายเขา”
“อะไรนะ” เพชรรุ้งอุทานอึ้ง ยศชี้แจงว่าเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอเพราะศักดาสั่งไว้ว่าถ้าเธอไม่ เต็มใจก็ไม่ต้องรับปาก
ภูตะวันมองหน้าเพชรรุ้ง เห็นเธอนั่งนิ่งงันเหมือนถูกสะกด ดังนั้น หลังลุกจากโต๊ะอาหาร ภูตะวันเดินมาคุยกับเพชรรุ้งที่ลุกเดินออกมาอย่างใจลอยว่า เธอไม่ควรแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น
“แต่เขารับปากว่าจะช่วยพ่อของฉัน เขามีอำนาจ ถ้าเขาออกโรงเมื่อไหร่นายจรัญต้องหลีกทางแน่” เพชรรุ้งตอบอย่างใช้ความคิด ครั้นภูตะวันติงว่าชีวิตเธอจะเป็นอย่างไรถ้าต้องแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก “อยู่ๆไปก็รักกันไปเองแหละ นายไม่เคยได้ยินเหรอ”
ภูตะวันติงว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น อ้างว่า พรเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนเธอเด็กๆ เป็นคนขี้แยแต่ก็หัวดื้อกว่าเด็กผู้หญิงทุกคน อะไรที่เป็นของเธอใครก็แย่งไปไม่ได้ เรื่องไหนที่เธอไม่ชอบใครก็มาฝืนใจไม่ได้เช่นกัน ทำให้เพชรรุ้งมองอย่างหวั่นไหวที่เขารู้จักตนเป็นอย่างดี
เพชรรุ้งยืนกรานว่า ตอนนี้ตนโตแล้วและต้องช่วยพ่อปกป้องไร่ฟ้ารุ่ง ทำให้ภูตะวันคว้ามือเธอไว้ ถูกเธอเรียกปราม เขาก็ยังพยายามบอกเธอว่า
“คุณหนูจะตีจะด่าผมยังไงก็ได้แต่ผมอยากจะบอกว่า...ผมไม่อยากเห็นคุณเป็นของใครทั้งนั้น นอกเสียจาก...คนที่คุณรัก”
“คนที่ฉันรัก เขาจากฉันไปนานแล้วนายเสือ หัวใจของฉันมีแต่ความว่างเปล่า ฉันไม่ได้รักใคร นายอย่าเป็นห่วงเลย” พูดแล้วสะบัดมือจากการเกาะกุมของภูตะวันเดินหนี เข้าบ้านไป ระหว่างนั้นยศเดินสวนออกมาพอดี เขามองภูตะวันอย่างนึกสงสัย
ooooooo
แม้จรัญจะมองเดชาว่าเป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้ แต่เพื่อให้มาต่อสู้กับภูตะวันจึงจำต้องรับเดชาและสมุนคือศร กรณ์และไกรมาไว้ในบ้าน ท่ามกลางความระแวงของก้อน
บุหลันแอบมาหาเดชาที่ห้องพักของเขา เตือนว่ามีคนจับตาดูเขาอยู่ให้ระวังตัวไว้ด้วย เดชาเดาได้ว่าเป็นก้อน บุหลันรับว่าใช่ เพราะเมื่อวานก้อนซอกแซกถามว่าเจอตัวเขาได้อย่างไร ตนเลยโกหกไปว่าสมุนของเขารู้จักกับคนรับใช้ตน
เดชาพูดอย่างอาฆาตว่าไม่เป็นไร ไม่มีปัญหาตนจะกำจัดมันทันทีที่มีโอกาส บุหลันพยักหน้าอย่างพอใจ
ฝ่ายก้อนก็ถามจรัญว่า เคยบอกว่าเดชาไว้ใจไม่ได้ทำไมถึงยอมร่วมงานกับมัน จรัญยอมรับว่า บุหลันพูดถูกว่ามีแต่เดชาเท่านั้นที่จะรับมือนายเสือได้ จึงจำต้องอาศัยมันจนกว่าจะยึดไร่ฟ้ารุ่งสำเร็จ
ก้อนถามว่าแล้วหลังจากนั้นจะทำอย่างไร จรัญพูดเหี้ยมว่า “เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล” ก้อนเข้าใจดีแต่ก็ยังเตือนว่า เลี้ยงงูเห่าไว้ในบ้านก็ต้องไม่ประมาท
“ข้ารู้แล้ว เอ็งก็คอยเป็นหูเป็นตาแทนข้าด้วยละกัน”
ooooooo
มาบอกข่าวเพชรรุ้งแล้ว รุ่งขึ้นยศเดินทางกลับ บอกเพชรรุ้งว่าได้คำตอบเมื่อไรอย่าลืมส่งจดหมายไปบอกพ่อเธอด้วย เพราะเขารออยู่
พร สิงห์ และสมใจ ขี่ม้าไปส่งยศเป็นการคุ้มกันไปในตัว จนถึงปากทางเข้าไร่ ยศให้พวกนั้นกลับไปเสียตนจะไปต่อเอง เมื่อยศควบม้าไปแล้ว สิงห์จึงเพิ่งนึกได้ว่า ภูตะวันหายไปไหนทำไมไม่มาส่งยศพร้อมกัน
ที่แท้ ภูตะวันไปซุ่มดูอยู่ไกลๆ เห็นพวกพรมาส่งยศและเห็นกระทั่งว่ามีรถจี๊ปทหารคันหนึ่งมารับยศ เขาเห็นเครื่องหมายตราบอกสังกัดที่ข้างรถทหารชัดเจนว่า มันเป็นค่ายทหารม้า สัญลักษณ์เดียวกับของสาโรจน์!
เมื่อไปเล่าให้รานีฟัง รานีถามว่าพอแยกออกไหมว่าเป็นสังกัดของใคร หลงเชื่อว่าตามตัวอักษรแล้วน่าจะเป็นของนายพลเรืองฤทธิ์เพราะเคยเห็นแขกที่มาเที่ยวแต่งตัวมีเครื่องหมายแบบนี้ รานีจึงเล่าว่า
“นายพลเรืองฤทธิ์เป็นพวกทหารนอกแถว คนอย่างมันทำได้ทุกอย่างเพื่ออำนาจ”
หลงเชื่อว่าเรืองฤทธิ์ต้องคุ้มหัวศักดาอยู่แน่ๆ ภูตะวันเสนอจะไปฆ่าศักดาเลยดีไหม รานีติงว่า เขาจะตายก่อนถึงตัวมันด้วยซ้ำ ภูตะวันจึงเสนออีกแผนคือคอยดักฆ่าตอนศักดามางานแต่งงานของเพชรรุ้ง
รานีจึงรู้ว่า ที่แท้แล้วณรงค์เป็นลูกของเรืองฤทธิ์ มองทะลุไปถึงว่า พวกมันต้องการยึดไร่ฟ้ารุ่งเหมือนกับจรัญ ทำให้ภูตะวันยิ่งหนักใจที่มรดกของตนกลายเป็นที่จับจ้องของกลุ่มอำนาจหลายกลุ่ม
ooooooo
“ตอนนี้ คุณศักดากำลังพักอยู่ที่เมืองหลวงเก่ากับท่านนายพลเรืองฤทธิ์เพื่อนของคุณพ่อคุณหนูเอง ส่วนลูกชายท่านนายพลเป็นนายอำเภออยู่ที่นี่ นายอำเภอรับปากว่าจะช่วยเคลียร์เรื่องคดีความต่างๆให้พ่อของคุณหนู ถ้าหากคุณหนู...เอ่อ...ยอมแต่งงานกับลูกชายเขา”
“อะไรนะ” เพชรรุ้งอุทานอึ้ง ยศชี้แจงว่าเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอเพราะศักดาสั่งไว้ว่าถ้าเธอไม่ เต็มใจก็ไม่ต้องรับปาก
ภูตะวันมองหน้าเพชรรุ้ง เห็นเธอนั่งนิ่งงันเหมือนถูกสะกด ดังนั้น หลังลุกจากโต๊ะอาหาร ภูตะวันเดินมาคุยกับเพชรรุ้งที่ลุกเดินออกมาอย่างใจลอยว่า เธอไม่ควรแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น
“แต่เขารับปากว่าจะช่วยพ่อของฉัน เขามีอำนาจ ถ้าเขาออกโรงเมื่อไหร่นายจรัญต้องหลีกทางแน่” เพชรรุ้งตอบอย่างใช้ความคิด ครั้นภูตะวันติงว่าชีวิตเธอจะเป็นอย่างไรถ้าต้องแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก “อยู่ๆไปก็รักกันไปเองแหละ นายไม่เคยได้ยินเหรอ”
ภูตะวันติงว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น อ้างว่า พรเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนเธอเด็กๆ เป็นคนขี้แยแต่ก็หัวดื้อกว่าเด็กผู้หญิงทุกคน อะไรที่เป็นของเธอใครก็แย่งไปไม่ได้ เรื่องไหนที่เธอไม่ชอบใครก็มาฝืนใจไม่ได้เช่นกัน ทำให้เพชรรุ้งมองอย่างหวั่นไหวที่เขารู้จักตนเป็นอย่างดี
เพชรรุ้งยืนกรานว่า ตอนนี้ตนโตแล้วและต้องช่วยพ่อปกป้องไร่ฟ้ารุ่ง ทำให้ภูตะวันคว้ามือเธอไว้ ถูกเธอเรียกปราม เขาก็ยังพยายามบอกเธอว่า
“คุณหนูจะตีจะด่าผมยังไงก็ได้แต่ผมอยากจะบอกว่า...ผมไม่อยากเห็นคุณเป็นของใครทั้งนั้น นอกเสียจาก...คนที่คุณรัก”
“คนที่ฉันรัก เขาจากฉันไปนานแล้วนายเสือ หัวใจของฉันมีแต่ความว่างเปล่า ฉันไม่ได้รักใคร นายอย่าเป็นห่วงเลย” พูดแล้วสะบัดมือจากการเกาะกุมของภูตะวันเดินหนี เข้าบ้านไป ระหว่างนั้นยศเดินสวนออกมาพอดี เขามองภูตะวันอย่างนึกสงสัย
ooooooo
แม้จรัญจะมองเดชาว่าเป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้ แต่เพื่อให้มาต่อสู้กับภูตะวันจึงจำต้องรับเดชาและสมุนคือศร กรณ์และไกรมาไว้ในบ้าน ท่ามกลางความระแวงของก้อน
บุหลันแอบมาหาเดชาที่ห้องพักของเขา เตือนว่ามีคนจับตาดูเขาอยู่ให้ระวังตัวไว้ด้วย เดชาเดาได้ว่าเป็นก้อน บุหลันรับว่าใช่ เพราะเมื่อวานก้อนซอกแซกถามว่าเจอตัวเขาได้อย่างไร ตนเลยโกหกไปว่าสมุนของเขารู้จักกับคนรับใช้ตน
เดชาพูดอย่างอาฆาตว่าไม่เป็นไร ไม่มีปัญหาตนจะกำจัดมันทันทีที่มีโอกาส บุหลันพยักหน้าอย่างพอใจ
ฝ่ายก้อนก็ถามจรัญว่า เคยบอกว่าเดชาไว้ใจไม่ได้ทำไมถึงยอมร่วมงานกับมัน จรัญยอมรับว่า บุหลันพูดถูกว่ามีแต่เดชาเท่านั้นที่จะรับมือนายเสือได้ จึงจำต้องอาศัยมันจนกว่าจะยึดไร่ฟ้ารุ่งสำเร็จ
ก้อนถามว่าแล้วหลังจากนั้นจะทำอย่างไร จรัญพูดเหี้ยมว่า “เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล” ก้อนเข้าใจดีแต่ก็ยังเตือนว่า เลี้ยงงูเห่าไว้ในบ้านก็ต้องไม่ประมาท
“ข้ารู้แล้ว เอ็งก็คอยเป็นหูเป็นตาแทนข้าด้วยละกัน”
ooooooo
มาบอกข่าวเพชรรุ้งแล้ว รุ่งขึ้นยศเดินทางกลับ บอกเพชรรุ้งว่าได้คำตอบเมื่อไรอย่าลืมส่งจดหมายไปบอกพ่อเธอด้วย เพราะเขารออยู่
พร สิงห์ และสมใจ ขี่ม้าไปส่งยศเป็นการคุ้มกันไปในตัว จนถึงปากทางเข้าไร่ ยศให้พวกนั้นกลับไปเสียตนจะไปต่อเอง เมื่อยศควบม้าไปแล้ว สิงห์จึงเพิ่งนึกได้ว่า ภูตะวันหายไปไหนทำไมไม่มาส่งยศพร้อมกัน
ที่แท้ ภูตะวันไปซุ่มดูอยู่ไกลๆ เห็นพวกพรมาส่งยศและเห็นกระทั่งว่ามีรถจี๊ปทหารคันหนึ่งมารับยศ เขาเห็นเครื่องหมายตราบอกสังกัดที่ข้างรถทหารชัดเจนว่า มันเป็นค่ายทหารม้า สัญลักษณ์เดียวกับของสาโรจน์!
เมื่อไปเล่าให้รานีฟัง รานีถามว่าพอแยกออกไหมว่าเป็นสังกัดของใคร หลงเชื่อว่าตามตัวอักษรแล้วน่าจะเป็นของนายพลเรืองฤทธิ์เพราะเคยเห็นแขกที่มาเที่ยวแต่งตัวมีเครื่องหมายแบบนี้ รานีจึงเล่าว่า
“นายพลเรืองฤทธิ์เป็นพวกทหารนอกแถว คนอย่างมันทำได้ทุกอย่างเพื่ออำนาจ”
หลงเชื่อว่าเรืองฤทธิ์ต้องคุ้มหัวศักดาอยู่แน่ๆ ภูตะวันเสนอจะไปฆ่าศักดาเลยดีไหม รานีติงว่า เขาจะตายก่อนถึงตัวมันด้วยซ้ำ ภูตะวันจึงเสนออีกแผนคือคอยดักฆ่าตอนศักดามางานแต่งงานของเพชรรุ้ง
รานีจึงรู้ว่า ที่แท้แล้วณรงค์เป็นลูกของเรืองฤทธิ์ มองทะลุไปถึงว่า พวกมันต้องการยึดไร่ฟ้ารุ่งเหมือนกับจรัญ ทำให้ภูตะวันยิ่งหนักใจที่มรดกของตนกลายเป็นที่จับจ้องของกลุ่มอำนาจหลายกลุ่ม
ooooooo
เพชรรุ้งพยักหน้าอย่างจำได้ ระหว่างนั้น ภูตะวันขี่ม้ากลับมาพอดี...เขาเลยไปเข้าโรงครัวกินอาหารกับพวกสิงห์ พรและสมใจ สิงห์ไม่พอใจณรงค์ที่มาไร่ฟ้ารุ่ง พรบ่นว่า ต่อไปก็คงจะเป็นแขกประจำของที่นี่
สิงห์ไม่เชื่อ พรจึงให้ภูตะวันเล่า ภูตะวันบอกว่าณรงค์กำลังจะแต่งงานกับเพชรรุ้ง เพราะเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ คุยกันถึงเรื่องนี้แล้วบรรยากาศก็กร่อยไปสนิท สุดท้ายภูตะวันอิ่มเอาดื้อๆ อ้างว่าจะรีบไปเข้าเวร ทั้งๆ ที่คืนนี้เป็นเวรของสมใจ ทุกคนเลยยิ่งงงว่า เขาเป็นอะไรไป
ฝ่ายณรงค์หลังทานอาหารแล้วก็ทำเฉไฉขอค้างคืนที่นี่เลย เพชรรุ้งจึงให้สาลี่ไปเตรียมห้องที่เรือนเล็กของยศเป็นที่พัก สาลี่พาไปแล้วขอตัวกลับ แต่ที่แท้ยังอยู่แถวนั้น ได้ยินเรียวกับณรงค์คุยกัน เรียวถามว่า ทำไมถึงค้างที่นี่ ณรงค์บอกว่าเมื่อมีโอกาสเข้ามาแล้วก็อยากสำรวจรอบๆ จะได้รู้ว่าที่นี่มีสายแร่พลอยจริงไหม
“สายแร่พลอย...นี่ขนาดนายอำเภอก็เอากับเขาด้วยเหรอเนี่ย” สาลี่พึมพำ
เมื่อณรงค์จะไปสำรวจไร่ เพชรรุ้งจึงให้ภูตะวันช่วยพาไป เขาปฏิเสธอ้างว่าณรงค์อาจอยากคุยเรื่องแต่งงานกับเธอก็ได้ เมื่อเพชรรุ้งยืนยันว่าต้องไปเขาก็เกี่ยงให้พรไปแทน
เพชรรุ้งคาดคั้นถามว่าทำไมถึงทำตามคำสั่งตนไม่ได้ ภูตะวันเลยจำต้องบอกว่าตนไม่อยากเห็นณรงค์อยู่กับเธอ เพชรรุ้งพูดใส่หน้าว่าเขาไม่มีสิทธิ์คิดแบบนั้น
“ผมรู้ แต่ความรู้สึกของคนเรามันห้ามกันไม่ได้” เพชรรุ้งโต้ว่าต้องได้ เพราะนี่เป็นคำสั่ง “ถ้างั้นทำไมคุณไม่สั่งหัวใจตัวเองดูบ้าง บอกผมสิว่าคุณรักหมอนั่น รักผู้ชายที่คุณไม่เคยรู้จักเขามาก่อน คุณหนูทำได้ไหม”
“ทำไมจะไม่ได้ ฉันจะรักเขา ฉันจะเป็นเมียเขา ใครก็ตามที่ช่วยชีวิตพ่อฉันเอาไว้ ฉันยอมได้ทั้งนั้น นายพอใจรึยัง” ภูตะวันพยักหน้าอย่างปวดร้าว เชื่อว่าเธอคิดอย่างนั้นจริงๆ “นายเป็นแค่ยามนายเสือเป็นแค่บ่าวไพร่คนนึงของฉัน และชั่วชีวิตนายจะเป็นได้แค่นั้น ต่อไปอย่าพูดพล่อยๆ ให้ฉันได้ยินอีก”
เพชรรุ้งควบม้าไปแล้ว ภูตะวันยังยืนสับสนกับความคิดตัวเอง แต่เพชรรุ้งสับสนยิ่งกว่า เธอทบทวนคำโต้เถียงกันแล้วถามตัวเองว่า “นายเสือ...หรือว่านาย...”
ฝ่ายศักดาหงุดหงิดมากเมื่อยศกลับไปรายงานว่าเพชรรุ้งยังไม่ให้คำตอบ แต่เมื่อยศชี้แจงว่าเธออาจต้องการศึกษานิสัยใจคอของณรงค์ก่อน คาดว่าเธอคงไม่ปฏิเสธ ฟังแล้วศักดาพูดอย่างผ่อนคลายลงว่า
“ก็ดี...ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนละก็ ไอ้จรัญมันต้องก้มหัวให้เราแน่...”
เช่นเดียวกัน จรัญก็ถึงกับอึ้ง เมื่อได้ข่าวจากเดชาว่าณรงค์จะแต่งงานกับเพชรรุ้ง ซ้ำยังยุว่า
“ถ้าพวกมันผูกญาติกันได้เมื่อไหร่ เราคงต้องเจอศึกใหญ่แล้วล่ะครับพ่อเลี้ยง”
“ต้องหาทางหยุดพวกมัน ต้องล้มงานแต่งครั้งนี้ให้ได้” จรัญประกาศกร้าว
ooooooo
บุหลันลักลอบพบกับเดชาที่โรงงานเก็บม้า ทิ้งแมวคู่ใจไว้ข้างนอกแล้วเข้าไปเริงรักกันข้างใน โชคร้ายที่ก้อนกับสมุนผ่านมาเห็นแมวของบุหลันวนเวียนอยู่แถวนั้นก็เอะใจ มองไปทางโรงเก็บม้า เหมือนจะรู้อะไร
เดชากับบุหลันยังนอนคุยกันอย่างมีความสุข เดชาถามว่าทำไมเธอถึงได้อยากให้ตนจัดการจรัญ จึงรู้ว่าบุหลันถือจรัญเป็นศัตรู การที่ตนยอมเป็นนางบำเรอของจรัญ เป็นเพียงแผนแก้แค้นเท่านั้น เมื่อเดชาถามถึงสาเหตุ เธอเล่าว่า
“เมื่อหลายปีก่อน พ่อเลี้ยงจรัญกว้านซื้อที่ดินแถวไร่ฟ้ารุ่ง ทั้งหมดก็เพื่อค้นหาแหล่งพลอย ครอบครัวไหนที่ไม่ยอมขายที่ให้ในราคาถูกก็ต้องพบจุดจบทุกราย”
พ่อแม่เธอก็เช่นกัน เมื่อพ่อแม่ถูกยิงตายแล้วเธอทิ้งศพไว้กลางไร่เพื่อหลอกให้จรัญคิดว่าเธอหนีไปแล้ว แต่หลังจากแปลงโฉมแล้วเธอจึงย้อนกลับมาเพื่อแก้แค้น เมื่อเธอมีโอกาสเข้าถึงตัวจรัญจึงวางแผนจะทวงสมบัติของพ่อแม่คืน และต้องให้มันตายอย่างน่าสมเพชที่สุด ถ้ามันรู้ว่ามรดกทั้งหมดของมันตกเป็นของศัตรู
เล่าให้เดชาฟังแล้ว ก้อนถามว่าแล้วทำไมเธอจึงเลือกตน ทั้งๆที่ก้อนมาก่อน แถมจรัญยังไว้ใจด้วย
“บอกตามตรงนะ ฉันกระเดือกนายก้อนไม่ลง แล้วที่สำคัญถ้าไอ้โง่นั่นทำงานสำเร็จเมื่อไหร่ รับรองมันต้องผลาญสมบัติไม่เหลือแน่”
ทั้งคู่สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงจรัญร้องเรียกบุหลัน ในมือจรัญอุ้มแมวที่เธอทิ้งไว้ข้างนอกด้วย เดชารีบแต่งตัวเดินออกไปล่อจรัญไปทางหนึ่ง อ้างว่าตนมาดูม้าเลยเดินเล่นแถวนี้ จรัญถามว่าเห็นบุหลันไหม เดชาส่ายหน้า จรัญบ่นอุบอิบว่า “เอ...แล้วทำไมไอ้ก้อนมันบอกว่าอยู่แถวนี้วะ”
อีกทางหนึ่ง บุหลันแอบย่องออกไปบ่ายหน้าไปทางบ้าน เจอก้อนเข้าถูกมันถามดักคอว่า สนุกจนลืมตัวลืมตายแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือ แม้บุหลันจะตกใจ แต่ก็ทำปากแข็งสวนไปว่ามันเรื่องของตน
“แค่นั้นเองเหรอที่นายต้องการ” บุหลันยิ้มอ่อย ก้อนแสยะยิ้มอย่างหื่นกระหายตาวาว
ooooooo
ณรงค์ไม่พอใจที่เพชรรุ้งให้ภูตะวันไปด้วย เหลือบมองภูตะวันอย่างไม่ถูกชะตา แต่ก็ไม่อาจกีดกันได้ เพราะเพชรรุ้งอ้างว่านายเสือเป็นหัวหน้าการ์ดของที่นี่ คงอยากได้คำแนะนำจากนายอำเภอเรื่องการดูแลรักษาความปลอดภัย
สาลี่แอบได้ยินณรงค์พูดกับเรียวแล้วรีบตามหาเพชรรุ้ง เจอแต่พลอยขวัญ จึงเล่าอย่างตระหนกว่า
“อีตานายอำเภอที่มันจะแต่งงานกับคุณเพชรรุ้ง ก็เพราะมีแผนจะฮุบสมบัติค่ะ”
พลอยขวัญจํ้าอ้าวไปหาสิงห์บอกว่ามีงานให้ทำรีบแต่งตัวแล้วตามมา จากนั้นพลอยขวัญ สิงห์ พร และสมใจ ก็ย่องไปที่พุ่มไม้หน้าเรือนเล็ก เห็นถาวรกำลังหลับกรนคร่อกๆ ที่เก้าอี้โยก เธอบอกสิงห์กับพวกว่า ทำยังไงก็ได้ให้พวกนี้เผ่นไปจากไร่เราให้เร็วที่สุด
ด้วยการบงการของพลอยขวัญ พวกสิงห์แกล้งจุดประทัดโยนใส่ถาวร จนมันตกใจลุกขึ้นวิ่งอ้าวไป เธอบอกว่ายังมีอีกคนหนึ่งคือเรียว พอดีเรียวเดินออกมา สิงห์จุดประทัดโยนเข้าไปในบ้าน แต่เรียวไม่สะดุ้งสะเทือนเลย ซํ้ายังโกรธที่รู้ว่าโดนแกล้งด้วย สุดท้ายพวกสิงห์เลยต้องเป็นฝ่ายเผ่นเสียเอง
แต่ถูกเรียวตามหาจนเจอในไร่ข้าวโพด เรียวชักซามูไรออกมา สิงห์ชักมีดสั้นออกมา สิงห์ตะโกนให้ทุกคนหลบไป ตัวเองถือมีดสั้นสู้กับซามูไรอย่างดุเดือด
ooooooo
ณรงค์ไม่พอใจภูตะวันที่ตามติดไปด้วย พูดขู่ๆว่าถ้าตนเป็นการ์ดจะตามห่างๆเพื่อให้คู่บ่าวสาวในอนาคตได้จู๋จี๋กัน ภูตะวันจึงทิ้งระยะห่าง แม้จะเป็นห่วงเพชรรุ้งไม่น้อย
ณรงค์ฉวยโอกาสนั้นหว่านล้อมเพชรรุ้งว่าอีกไม่นานเราก็จะแต่งงานกันแล้ว พยายามลวนลามกระทั่งปลุกปลํ้า เพชรรุ้งปัดป้องแต่สู้แรงณรงค์ไม่ได้ ขณะกำลังจะเสียท่านั่นเอง ภูตะวันพรวดเข้ามากระชากณรงค์ออกมา ทั้งคู่เลยหันมาต่อสู้กันตัวต่อตัวด้วยหมัดลุ่นๆ
จังหวะหนึ่งณรงค์จับภูตะวันกดนํ้า แต่ภูตะวันก็ปลดล็อกออกมาได้เป็นฝ่ายชกณรงค์หลายหมัดจนมันหมดแรง ภูตะวันปรามเสียงเข้มว่า
“ฟังผมให้ดีนะนายอำเภอ การที่พ่อคุณมีอำนาจล้นหล้า ไม่ได้แปลว่าคุณจะมีชีวิตยืนยาวกว่าชาวบ้านคนอื่น อย่างเก่งงานศพคุณก็หรูกว่าเท่านั้นเอง”
ณรงค์พูดอาฆาตว่า เจอกันคราวหน้าจะเอาคืนแน่ ภูตะวันผละไป ณรงค์ชักปืนออกมาทันที แต่พริบตานั้น เพชรรุ้งก็ชักปืนออกมายิงขู่ บอกณรงค์อย่างเด็ดขาดว่า
“ถ้าคุณแตะต้องคนของฉันเมื่อไหร่ พันธะระหว่างเรา ฉันจะถือว่าเป็นโมฆะ ทีนี้อย่าว่าแต่พ่อคุณมีกองทัพเลย ต่อให้พ่อคุณเป็นเทวดา ฉันก็ไม่แคร์!”
ณรงค์มองเพชรรุ้งอย่างไม่พอใจ จากนั้นทุกคนพากันกลับ ณรงค์ขี่ม้ารั้งท้ายอย่างแค้นใจ ภูตะวันกับเพชรรุ้งลอบมองกันหลายครั้งจนจังหวะหนึ่งสบตากันจังๆ เลยต่างยิ้มให้กัน
ระหว่างนั้นเองได้ยินเสียงปังๆๆจากในไร่ ทำให้ทุกคนแปลกใจ ภูตะวันเห็นท่าไม่ดีรีบควบม้านำทุกคนไปยังไร่ทันที
ooooooo
เรียวกับสิงห์ต่อสู้กันเอาเป็นเอาตาย ขณะสิงห์เสียท่าล้มลงนั้น เรียวเงื้อซามูไรสุดแขน แต่ไม่ทันทำอะไร เขาก็ถูกพลอยขวัญใช้ก้อนหินทุบจนสลบ
เป็นเวลาที่เพชรรุ้ง ภูตะวัน และณรงค์กลับมาถึงพอดี ถาวรที่อยู่ในเหตุการณ์ฟ้องว่าอยู่ดีๆพวกของเพชรรุ้งก็หาเรื่องแกล้งพวกตนจนเรียวต้องเป็นแบบนี้
พลอยขวัญบอกว่าตนไม่ได้ตั้งใจ ทำไปก็แค่ต้องการให้พวกนี้ออกไปจากไร่เราเท่านั้น เพชรรุ้งตำหนิน้องว่าทำไมทำอย่างนี้ พวกเขามาช่วยพ่อเราแท้ๆ
“ไม่จริง พวกมันต้องการยึดไร่ฟ้ารุ่งต่างหาก พวกมันต้องการค้นหาสายแร่พลอย มันก็เลวเหมือนกับไอ้จรัญนั่นแหละ” พลอยขวัญโต้ เพชรรุ้งสั่งให้ถอนคำพูด เมื่อพลอย-ขวัญไม่ยอมถอน เพชรรุ้งเงื้อแส้ม้าในมือจะฟาดใส่ ภูตะวัน เห็นดังนั้นพุ่งเข้าขวาง สุดท้ายเขาถูกเพชรรุ้งฟาดแส้ถูกหน้าจนเป็นแผลฉีก!
เพชรรุ้งทิ้งแส้ร้องไห้ พูดอย่างอัดอั้นว่า
“ทำไม...ทำไมไม่มีใครเชื่อฉันบ้าง ทำไมทุกคนต้องก่อเรื่องวุ่นวาย ฉันพยายามดูแลที่นี่ ดูแลทุกคน แล้วทำไม...ทำไม...ถึงทำกับฉันแบบนี้!” เธอร้องไห้วิ่งเข้าบ้านไป
ณรงค์เห็นสถานการณ์ตึงเครียด จึงสั่งถาวรให้พาเรียวไปหาหมอ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง หันไปพูดกับพลอยขวัญเชิงขู่เชิงอาฆาตว่า
“ผมจะบอกอะไรให้ ถ้าผมจะยึดไร่ฟ้ารุ่งจริงๆ ใครก็ขวางผมไม่ได้ทั้งนั้น!”
ooooooo
พลอยขวัญกับสาลี่ตามไปเคาะประตูห้อง
เพชรรุ้ง แต่ข้างในไม่ยอมตอบ ไม่ยอมเปิดประตู เธอจึงบอกสาลี่ว่า ปล่อยให้พี่เขาอยู่คนเดียวอีกสักพักหนึ่งก่อน แล้วพากันผละไป ลงมาเจอภูตะวัน เธอบอกว่าเพชรรุ้งไม่ยอมพูดกับตน และก็คงไม่อยากพบเขาเหมือนกัน ให้กลับไปก่อน
เมื่อภูตะวันหันหลังจะเดินกลับ พลอยขวัญเรียกไว้ ขอบใจที่ปกป้องตน ชมว่าเขาทำตัวเหมือนพี่ชายเลย
“ก็เราเคยสัญญากันไว้นี่ครับ” ภูตะวันตอบนิ่งๆพลอยขวัญยิ้มให้เขา
แม้แต่สิงห์เองก็ยังชมภูตะวันที่ยอมเอาตัวเข้าปกป้องพลอยขวัญขนาดนั้น ตนเองยังไม่กล้าเลย
ราคาผ้าขายที่วัดสน
โฆษณา
ชุดเริ่มต้นงานสกรีนเสื้อ โทร0953196604 ( เหมาะสำหรับผู้คิดเริ่มต้นอาชีพสกรีนเสื้อ )
1 ตู้ไฟบล็อคสกรีน 2500 บาท
2 สีจมสกรีนเสื้อ แม่สี ดำ ขาว เหลือง น้ำเงิน แดง 5กระป๋องๆ ละ250x5 เท่ากับ 1250 บาท
3.แม็กยิงผ้าขึงบล็คสกรีน 1000 บาท
4.ผ้าขึงบล็อค 2 เมตร /เมตรละ200 500 บาท
5.ยางปาดสี 200 บาท
6กระบอกฉีดบล็อก 150 บาท
7.บล็อคเปล่า. อันละ 200 บาท
8.กาวอัดบล็อค 200 บาท
9.น้ำยาเคลือบบล็อค 150 บาท
พร้อมสอนการทำบล็อคสกรีน 1500บาท
รวมราคา7000 บาท
สั้งชุดเริ่มต้น ไม่รวมค่าจัดส่ง....โทรหาเราตอนนี้เลย 0953196604 ป่อง
9.น้ำยาเคลือบบล็อค 150 บาท
พร้อมสอนการทำบล็อคสกรีน 1500บาท
รวมราคา7000 บาท
สั้งชุดเริ่มต้น ไม่รวมค่าจัดส่ง....โทรหาเราตอนนี้เลย 0953196604 ป่อง
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ราคาผ้าขายที่วัดสน เบื่องต้นประการตัดสินใจ ในการเลือกซื้ผ้ามาตัดเสื้อ
เรื่องย่อ ละคร ตะวันเดือด ตอน7 ช่อง3
ตอนที่ 7
เดชาให้ศรพาไปพักที่โรงแรมสันติภาพเพราะเชื่อว่าที่ไหนอันตรายที่สุด ที่นั่นก็คือที่ที่ปลอดภัย พวกศัตรูต้องคิดไม่ถึงและที่สำคัญเขามีธุระต้องจัดการด้วย ศรจึงเช่าห้องแล้วพาเดชาเข้าทางด้านหลัง
เดชาถามถึงกรณ์กับไกร ศรบอกว่าปลอดภัยแต่ทั้งสองคนสงสัยว่าทำไมเดชาจึงไม่ยอมให้พวกมันหนีไปที่อื่น
“ฉันยังมีภารกิจที่ต้องทำ ถึงไร่ฟ้ารุ่งจะไม่ต้องการพวกเรา แต่คนอื่นต้องการเราแน่”
“คุณหมายถึงพ่อเลี้ยงจรัญ” ศรถาม เดชามองไปทางอื่นแต่พยักหน้ารับ
ฝ่ายแก้วหลังจากไปบอกบุหลันว่าเดชาต้องการความช่วยเหลือรออยู่ที่โรงแรม สันติภาพแล้วรุ่งขึ้น ขณะเดินคุยกับสมใจพลางมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาว่า ทำไมที่ภูพระกาฬจึงมีแต่คนเลวๆเห็นแก่ตัวเต็มไปหมด
“ไม่หรอกไอ้แก้ว คนดีๆก็มีเยอะแยะ เราต้องแยกให้ออก แก้ว...เอ็งโตขึ้นต้องหมั่นทำความดีนะ เพราะความดีมันจะติดตัวเอ็งไปจนตาย ใครที่มันเลวก็อย่าไปเอาอย่างมัน เอ็งรู้ไหม คนพวกนั้น คำว่านรก เกาะติดตัวมันอยู่ตลอดเวลา ชีวิตมันไม่มีความสุขหรอก”
“ผมควรจะเป็นคนดีใช่ไหมครับ น้าสมใจ” แก้วถาม สมใจยิ้มรับอย่างมีความสุขที่แก้วเป็นเด็กดี
ooooooo
วันนี้เพชรรุ้งเข้าครัวทำขนมเอง สาลี่ถามว่าอยากทานทำไมไม่บอกตน เพชรรุ้งบอกว่าตนอยากทำเอง จะเอาไปให้นายเสือ สาลี่มองยิ้มๆถามว่า ตอบแทนที่นายเสือช่วยเธอไว้ใช่ไหม แบบนี้นายเสือต้องปลื้มแน่ๆ
ที่ไร่ฟ้ารุ่ง พรคุยกับสิงห์อย่างแค้นใจที่ถูกเดชาฟาดหัวเสียเต็มเหนี่ยว สิงห์บอกว่าเพราะพรประมาทมันเอง
“ข้าเห็นเป็นคนรู้จักหรอกโว้ย ถึงได้ไว้ใจ ดูซิมันฟาดหัวข้าซะเต็มเหนี่ยวเลย” พรคลำหัวป้อยๆ
ระหว่างนั้นสิงห์เห็นภูตะวันขี่ม้ามากับพลอยขวัญ เขารีบถอดหมวกโบกทักทายอย่างร่าเริง พลอยขวัญบ่นกับภูตะวันว่าเพื่อนของเขาชักเอาใหญ่แล้ว ทำเป็นตีสนิทตน ไม่รู้ต้องพูดยังไงถึงจะเลิกตื๊อ
พลันพลอยขวัญก็ทำเป็นนึกได้ ขอให้ภูตะวันมาเป็นแฟนตนสิงห์จะได้เลิกตื๊อ ภูตะวันอึกอัก พลอยขวัญบอกว่าไม่ยากเลย แล้วจู่โจมหอมแก้มเขาฟอดใหญ่
สิงห์เห็นเต็มตาร้องเฮ้ยอย่างตกใจ ภูตะวันก็ตกใจ แต่พลอยขวัญกลับหัวเราะร่าแล้วขี่ม้าหนีไป
หารู้ไม่ว่าเพชรรุ้งกับสาลี่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งเห็นเต็มตาเช่นกัน เพชรรุ้งสั่งสาลี่ให้บอกนายเสือไปพบตนที่เรือนใหญ่ ส่วนขนมที่ทำและให้สาลี่เอามาด้วยนั้น บอกให้ “เอาไปทิ้ง!”
ภูตะวันไปพบเพชรรุ้งตามคำสั่งพอถูกด่า เขาชี้แจงว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดตนไม่ได้มีอะไรกับพลอยขวัญ แต่ไม่ว่าเขาจะชี้แจงอย่างไรเพชรรุ้งก็ไม่ยอมเข้าใจ จนสุดท้ายตบหน้าและไล่เขาออกจากงาน
ภูตะวันหันหลังกลับห้องไปเก็บของทันที สิงห์ถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่า ถูกไล่ออกแล้วสิงห์ตกใจถามว่าข้อหาอะไร หรือว่าเพราะเขาหอมแก้มพลอยขวัญ
“เปล่า แต่เป็นเพราะแกต่างหาก ถ้าแกไม่ยุ่งกับคุณพลอยขวัญฉันก็ไม่ต้องมาเดือดร้อน” พูดจบภูตะวันก็แบกสัมภาระออกไป สิงห์ยืนอึ้งไปพักหนึ่งจึงร้องอย่างตกใจ
“หอมแก้มเจ้านายต้องโดนไล่ออกเลยเหรอวะ แล้วเราหอมก่อนมันอีก เฮ้ย! ซวยแล้ว!”
ภูตะวันแบกของออกมา พลอยขวัญเห็นเข้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ตอบแต่เดินหนีไปเฉยๆ พลอยขวัญเรียกให้กลับมาคุยกันก่อน พอดีสิงห์ตามออกมา พลอยขวัญเรียก “ไอ้สิงห์” ทำเอาสิงห์สะดุ้ง หันไปยิ้มแหยๆบ่นเบาๆ “แหม...เรียกไอ้เลยเหรอครับ”
“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น” พลอยขวัญถลึงตาถาม
ooooooo
บุหลันมาหาเดชาที่ห้องพักในโรงแรมสันติภาพตามที่เดชาให้แก้วไปบอก เดชาถามอย่างระแวงว่ามาคนเดียวหรือเปล่า พอแน่ใจว่ามาคนเดียวก็เปิดประตูให้เข้าห้อง
สิ่งที่เดชาจะขอให้บุหลันช่วยคือ ให้เธอช่วยให้เขาได้ครองภูพระกาฬ สัญญาว่าถ้าสำเร็จเมื่อไรของทุกอย่างที่ตนได้ก็จะแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง บุหลันถามว่าจะเชื่อได้ยังไงว่าเขาพูดจริง
“คุณอยากให้ผมพิสูจน์รึเปล่าล่ะ ผมรับรองว่าไอ้จรัญเทียบผมไม่ได้แน่” เดชาพูดเป็นนัยแล้วตามไปโอบกอดบุหลันไว้ แม้บุหลันจะบอกว่าตนไม่ง่ายแบบนั้นหรอก แต่อึดใจเดียว ทุกอย่างก็ลงเอยอย่างที่ทั้งคู่ต่างต้องใจกันมานาน...
หลังจากปรนเปรอกันและกันสมปรารถนาแล้ว เดชาบอกว่าตอนนี้ตนกำลังขาดที่พึ่ง เธอพอจะมีทางช่วยหรือเปล่า บุหลันถามว่าจะให้ตนฝากเขากับจรัญหรือ เดชาพยักหน้า เธอติงว่า
“เขาต้องสงสัยแน่ ในเมื่อฉันกับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน อยู่ดีๆฉันจะไปบอกเขาได้ยังไง”
“ไม่เห็นยากตรงไหน คุณก็แค่ออกความเห็นว่าไอ้ก้อนคนสนิทของเขามันไร้น้ำยา เท่านี้ก็พอแล้ว”
เมื่อบุหลันจะกลับ เดชามาส่งที่บันได บุหลันบอกว่าถ้ามีข่าวดีเมื่อไรจะรีบติดต่อมา เดชาตกลงตามนั้น แต่พอบุหลันเดินลงบันไดไป เดชาก็ชะงักเมื่อเห็นภูตะวันกำลังมาจองห้องพักกับเฮียเส็ง เขารีบหลบแอบดู
“เชิญทางนี้เลยครับ ผมเลือกห้องให้แล้ว รับรองได้ว่าสะอาดที่สุดในโรงแรมเลยครับ” ครกบอก เดชาแอบมองตามไปจนเห็นว่าภูตะวันนอนห้องไหน มันมองแขนตัวเองที่บาดเจ็บอย่างอาฆาตแค้น
ที่แท้ ภูตะวันเก็บข้าวของจะออกจากภูพระกาฬแล้ว แต่ฉุกคิดว่าแบบนี้แล้วจะแก้แค้นได้อย่างไร จึงไปหารานีที่วิไลบาร์บอกว่าตอนนี้ตนถูกไล่ออกจากงานแล้วจะให้ตนทำยังไง รานีบอกให้กลับไปทำงานใหม่
ภูตะวันบอกว่าตนอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้วยังไม่เคยได้ข่าวศักดาเลย เสนอว่าฆ่าจรัญก่อนดีไหม รานีติงว่าถ้าฆ่าจรัญศักดาก็ต้องไหวตัว เตือนว่า “เธอต้องใช้สติ วางแผนให้รอบคอบกว่านี้” แล้วพาภูตะวันไปหาที่พักก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันแต่เพราะที่วิไลบาร์อึกทึกครึกโครมมาก รานีจึงพาไปพักที่โรงแรมสันติภาพ
กลายเป็นภูตะวันกับเดชาแอบมาพักที่โรงแรมเดียวกัน แต่ภูตะวันไม่รู้ตัว
ooooooo
พลอยขวัญรู้ว่าภูตะวันถูกไล่ออกเพราะตน เธอไปคุยกับเพชรรุ้งยอมรับว่าตนทำไปนั้นเพื่อแกล้งสิงห์เท่านั้น ไม่ได้เป็นแฟนกับภูตะวันจริงๆ
เล่าจนเพชรรุ้งรู้ความจริงแล้ว พลอยขวัญจะไปตามภูตะวันกลับมา เพราะการ์ดที่นี่ไม่พอยื่นคำขาดว่าถ้าพี่ไม่ไปง้อตนจะไปเอง เห็นพี่สาวเตรียมไปพลอยขวัญอ้อนขอตามไปด้วยคน
“นี่ ถ้าเธอไปด้วย พี่คงไม่กล้าขอโทษนายเสือเขาหรอก เธอรออยู่ทางนี้เถอะ เดี๋ยวพี่จะรีบกลับ”
เพชรรุ้งไปที่โรงแรมสันติภาพ ถามครกว่าเห็นนายเสือมาที่นี่รึเปล่า
ขณะที่ภูตะวันกำลังจะเคลิ้มหลับนั่นเอง ข้างนอก ทางหนึ่งเดชาพร้อมปืนกำลังย่องมาทางห้องเขา อีกทางหนึ่งครกกำลังนำเพชรรุ้งมาเช่นกัน
เรื่องย่อ ละคร ตะวันเดือด
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน1
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน2
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน3
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน4
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน5
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน6
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน8
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน9
ดูละครย้อนหลัง
ละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน1 คลิก
ทั้งสองมาเจอกันโดยไม่ได้ตั้งใจ เพชรรุ้งชักปืนออกมาแต่ช้ากว่า ถูกเดชายิงเพื่อป้องกันตัวถูกที่ขาทำให้เธอล้มลง ภูตะวันได้ยินเสียงปืน คว้าปืนเปิดประตูออกมา เจอเพชรรุ้งนั่งทรุดอยู่ ครกร้องบอกภูตะวันให้ช่วยเพชรรุ้งด้วย เธอถูกยิง
“คุณหนู!” ภูตะวันอุทานถลาไปประคองเพชรรุ้งที่เลือดกำลังทะลักออกจากแผล เขาพยายามใช้มืออุดปากแผลไว้ปากก็พร่ำบอก “คุณหนู ทำใจดีๆเอาไว้ คุณหนู...คุณหนู...” แต่เพชรรุ้งหมดสติเสียแล้ว
ooooooo
ณ ที่ว่าการอำเภอ ณรงค์มาประจำการแล้ว รู้จากถาวรว่างานบริหารส่วนใหญ่ไม่มีอะไร จะหนักไปทางดูแลเรื่องเกิดเรื่องตายของชาวบ้านมากกว่าเพราะที่นี่มีคนตาย บ่อยมากแทบทุกเดือน คนใหม่ก็ย้ายเข้ามาอยู่กันมาก
“คงเป็นเพราะข่าวลือเรื่องเหมืองพลอยละมั้ง” ณรงค์เดากึ่งดักคอ ถาวรชะงักถามว่านายอำเภอก็สนใจด้วยหรือ ถาวรบอกแต่เพียงว่า “ถ้านายรู้เบาะแสอะไรก็บอกฉันด้วยนะ ขุมทรัพย์ของแผ่นดิน ฉันไม่อยากให้ตกไปอยู่ในมือคนชั่ว”
ถาวรรับรองแข็งขันว่าถ้าได้ข่าวจะรายงานนายอำเภอเป็นคนแรกเลย ณรงค์ชมว่าเขาทำงานได้ดีมาก แต่งตั้งให้ถาวรเป็นผู้ช่วยหมายเลขหนึ่ง เรียวให้เป็นผู้ช่วยหมายเลขสอง ส่วนสมใจ...
นายอำเภอไม่ทันพูดอะไร ถาวรรีบบอกก่อนว่าหมอนี่เลี้ยงไม่เชื่อง ณรงค์บอกว่าตนอ่านประวัติแล้วสมใจทำงานดีมาก
“ดีเกินไป ก็อยู่ไม่ได้ครับ เดี๋ยวปากโป้ง และที่สำคัญคนยิ่งน้อยส่วนแบ่งก็ยิ่งมากขึ้นนะครับ”
ณรงค์มองหน้าเรียวอย่างขอความเห็น เรียวพยักหน้าเห็นด้วย ดังนั้น ครู่ใหญ่ต่อมา ถาวรกับเรียวก็พากันไปขนข้าวของ ของสมใจโยนออกมานอกที่ทำการ บอกว่านายอำเภอไล่ออกแล้ว ถาวรเย้ยว่าตนเตือนหลายครั้งแล้วไม่เชื่อ สมใจถามว่าตนทำอะไรผิด ตนจะไปหานายอำเภอเอง
“แต่นายอำเภอเขาไม่อยากพบเอ็ง” ถาวรพูดใส่หน้า สมใจไม่ฟังสั่งให้หลีก ผลักถาวรพ้นทางแล้วเดินไป กลับถูกเรียวมาขวางไว้
สมใจชะงักกึกเพราะเคยเห็นฝีมือเรียวมาก่อนแล้ว ได้แต่นึกในใจว่าเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว...
ooooooo
สมใจพยายามจะเข้าไปคุยกับนายอำเภอ ถูกเรียวขวางไว้ เมื่อสมใจรั้นจะเข้าไปให้ได้ ทั้งคู่เลยใช้กำลังกัน สมใจถูกเรียวจับโยนไปนอนแอ้งแม้งกลางถนน ชาวบ้านแห่กันมาดู รวมทั้งแก้ว เฮียเส็ง รานีและหลง ต่างโผล่มาดูจากที่ของตัวเอง
สมใจกัดฟันลุกขึ้นจะเดินไปที่ทำการ เรียวปรามว่าอย่าหาเรื่องตายดีกว่า
“สถานที่ราชการเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่ของมือกฎหมายไม่ใช่พวกมือถือสากปากถือศีลอย่างแก ฉันจะเข้าไปพบนายอำเภอ” สมใจเดินดุ่มจะเข้าไป ถูกเรียวจับทุ่มออกมาอีก
เฮียเส็งทำหน้าขัดใจแบบว่าไปสู้มันทำไมวะ ส่วนแก้วปิดตาสบถ “ฮึ่ย...ทนดูไม่ได้แล้ว”
เมื่อสมใจฮึดขึ้นมาบุกเข้าไปอีกครั้งก็ถูกเรียวจับอัดแล้วเหวี่ยงลอยละลิ่ว ออกมา รานีบ่นกับหลงว่ารนหาที่ตายแท้ๆ หลงจะเข้าไปช่วย รานีส่ายหน้าห้าม บอกว่า คราวนี้เขาลุกไม่ไหวแล้ว ส่วนเรียวตะโกนเย้ยสมใจที่ลุกขึ้นมาแต่ยืนแทบไม่ติดว่า
“ไง หมดแรงแล้วเหรอไอ้ลูกหมา ก็ได้ ถ้าแกอยากเข้าไปทำงานละก็ ลุกขึ้นมาอีกสิ ถ้าแกผ่านฉันไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะลาออกแล้วยกตำแหน่งให้แก”
เดชาถามถึงกรณ์กับไกร ศรบอกว่าปลอดภัยแต่ทั้งสองคนสงสัยว่าทำไมเดชาจึงไม่ยอมให้พวกมันหนีไปที่อื่น
“ฉันยังมีภารกิจที่ต้องทำ ถึงไร่ฟ้ารุ่งจะไม่ต้องการพวกเรา แต่คนอื่นต้องการเราแน่”
“คุณหมายถึงพ่อเลี้ยงจรัญ” ศรถาม เดชามองไปทางอื่นแต่พยักหน้ารับ
ฝ่ายแก้วหลังจากไปบอกบุหลันว่าเดชาต้องการความช่วยเหลือรออยู่ที่โรงแรม สันติภาพแล้วรุ่งขึ้น ขณะเดินคุยกับสมใจพลางมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาว่า ทำไมที่ภูพระกาฬจึงมีแต่คนเลวๆเห็นแก่ตัวเต็มไปหมด
“ไม่หรอกไอ้แก้ว คนดีๆก็มีเยอะแยะ เราต้องแยกให้ออก แก้ว...เอ็งโตขึ้นต้องหมั่นทำความดีนะ เพราะความดีมันจะติดตัวเอ็งไปจนตาย ใครที่มันเลวก็อย่าไปเอาอย่างมัน เอ็งรู้ไหม คนพวกนั้น คำว่านรก เกาะติดตัวมันอยู่ตลอดเวลา ชีวิตมันไม่มีความสุขหรอก”
“ผมควรจะเป็นคนดีใช่ไหมครับ น้าสมใจ” แก้วถาม สมใจยิ้มรับอย่างมีความสุขที่แก้วเป็นเด็กดี
ooooooo
วันนี้เพชรรุ้งเข้าครัวทำขนมเอง สาลี่ถามว่าอยากทานทำไมไม่บอกตน เพชรรุ้งบอกว่าตนอยากทำเอง จะเอาไปให้นายเสือ สาลี่มองยิ้มๆถามว่า ตอบแทนที่นายเสือช่วยเธอไว้ใช่ไหม แบบนี้นายเสือต้องปลื้มแน่ๆ
ที่ไร่ฟ้ารุ่ง พรคุยกับสิงห์อย่างแค้นใจที่ถูกเดชาฟาดหัวเสียเต็มเหนี่ยว สิงห์บอกว่าเพราะพรประมาทมันเอง
“ข้าเห็นเป็นคนรู้จักหรอกโว้ย ถึงได้ไว้ใจ ดูซิมันฟาดหัวข้าซะเต็มเหนี่ยวเลย” พรคลำหัวป้อยๆ
ระหว่างนั้นสิงห์เห็นภูตะวันขี่ม้ามากับพลอยขวัญ เขารีบถอดหมวกโบกทักทายอย่างร่าเริง พลอยขวัญบ่นกับภูตะวันว่าเพื่อนของเขาชักเอาใหญ่แล้ว ทำเป็นตีสนิทตน ไม่รู้ต้องพูดยังไงถึงจะเลิกตื๊อ
พลันพลอยขวัญก็ทำเป็นนึกได้ ขอให้ภูตะวันมาเป็นแฟนตนสิงห์จะได้เลิกตื๊อ ภูตะวันอึกอัก พลอยขวัญบอกว่าไม่ยากเลย แล้วจู่โจมหอมแก้มเขาฟอดใหญ่
สิงห์เห็นเต็มตาร้องเฮ้ยอย่างตกใจ ภูตะวันก็ตกใจ แต่พลอยขวัญกลับหัวเราะร่าแล้วขี่ม้าหนีไป
หารู้ไม่ว่าเพชรรุ้งกับสาลี่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งเห็นเต็มตาเช่นกัน เพชรรุ้งสั่งสาลี่ให้บอกนายเสือไปพบตนที่เรือนใหญ่ ส่วนขนมที่ทำและให้สาลี่เอามาด้วยนั้น บอกให้ “เอาไปทิ้ง!”
ภูตะวันไปพบเพชรรุ้งตามคำสั่งพอถูกด่า เขาชี้แจงว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดตนไม่ได้มีอะไรกับพลอยขวัญ แต่ไม่ว่าเขาจะชี้แจงอย่างไรเพชรรุ้งก็ไม่ยอมเข้าใจ จนสุดท้ายตบหน้าและไล่เขาออกจากงาน
ภูตะวันหันหลังกลับห้องไปเก็บของทันที สิงห์ถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่า ถูกไล่ออกแล้วสิงห์ตกใจถามว่าข้อหาอะไร หรือว่าเพราะเขาหอมแก้มพลอยขวัญ
“เปล่า แต่เป็นเพราะแกต่างหาก ถ้าแกไม่ยุ่งกับคุณพลอยขวัญฉันก็ไม่ต้องมาเดือดร้อน” พูดจบภูตะวันก็แบกสัมภาระออกไป สิงห์ยืนอึ้งไปพักหนึ่งจึงร้องอย่างตกใจ
“หอมแก้มเจ้านายต้องโดนไล่ออกเลยเหรอวะ แล้วเราหอมก่อนมันอีก เฮ้ย! ซวยแล้ว!”
ภูตะวันแบกของออกมา พลอยขวัญเห็นเข้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ตอบแต่เดินหนีไปเฉยๆ พลอยขวัญเรียกให้กลับมาคุยกันก่อน พอดีสิงห์ตามออกมา พลอยขวัญเรียก “ไอ้สิงห์” ทำเอาสิงห์สะดุ้ง หันไปยิ้มแหยๆบ่นเบาๆ “แหม...เรียกไอ้เลยเหรอครับ”
“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น” พลอยขวัญถลึงตาถาม
ooooooo
บุหลันมาหาเดชาที่ห้องพักในโรงแรมสันติภาพตามที่เดชาให้แก้วไปบอก เดชาถามอย่างระแวงว่ามาคนเดียวหรือเปล่า พอแน่ใจว่ามาคนเดียวก็เปิดประตูให้เข้าห้อง
สิ่งที่เดชาจะขอให้บุหลันช่วยคือ ให้เธอช่วยให้เขาได้ครองภูพระกาฬ สัญญาว่าถ้าสำเร็จเมื่อไรของทุกอย่างที่ตนได้ก็จะแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง บุหลันถามว่าจะเชื่อได้ยังไงว่าเขาพูดจริง
“คุณอยากให้ผมพิสูจน์รึเปล่าล่ะ ผมรับรองว่าไอ้จรัญเทียบผมไม่ได้แน่” เดชาพูดเป็นนัยแล้วตามไปโอบกอดบุหลันไว้ แม้บุหลันจะบอกว่าตนไม่ง่ายแบบนั้นหรอก แต่อึดใจเดียว ทุกอย่างก็ลงเอยอย่างที่ทั้งคู่ต่างต้องใจกันมานาน...
หลังจากปรนเปรอกันและกันสมปรารถนาแล้ว เดชาบอกว่าตอนนี้ตนกำลังขาดที่พึ่ง เธอพอจะมีทางช่วยหรือเปล่า บุหลันถามว่าจะให้ตนฝากเขากับจรัญหรือ เดชาพยักหน้า เธอติงว่า
“เขาต้องสงสัยแน่ ในเมื่อฉันกับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน อยู่ดีๆฉันจะไปบอกเขาได้ยังไง”
“ไม่เห็นยากตรงไหน คุณก็แค่ออกความเห็นว่าไอ้ก้อนคนสนิทของเขามันไร้น้ำยา เท่านี้ก็พอแล้ว”
เมื่อบุหลันจะกลับ เดชามาส่งที่บันได บุหลันบอกว่าถ้ามีข่าวดีเมื่อไรจะรีบติดต่อมา เดชาตกลงตามนั้น แต่พอบุหลันเดินลงบันไดไป เดชาก็ชะงักเมื่อเห็นภูตะวันกำลังมาจองห้องพักกับเฮียเส็ง เขารีบหลบแอบดู
“เชิญทางนี้เลยครับ ผมเลือกห้องให้แล้ว รับรองได้ว่าสะอาดที่สุดในโรงแรมเลยครับ” ครกบอก เดชาแอบมองตามไปจนเห็นว่าภูตะวันนอนห้องไหน มันมองแขนตัวเองที่บาดเจ็บอย่างอาฆาตแค้น
ที่แท้ ภูตะวันเก็บข้าวของจะออกจากภูพระกาฬแล้ว แต่ฉุกคิดว่าแบบนี้แล้วจะแก้แค้นได้อย่างไร จึงไปหารานีที่วิไลบาร์บอกว่าตอนนี้ตนถูกไล่ออกจากงานแล้วจะให้ตนทำยังไง รานีบอกให้กลับไปทำงานใหม่
ภูตะวันบอกว่าตนอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้วยังไม่เคยได้ข่าวศักดาเลย เสนอว่าฆ่าจรัญก่อนดีไหม รานีติงว่าถ้าฆ่าจรัญศักดาก็ต้องไหวตัว เตือนว่า “เธอต้องใช้สติ วางแผนให้รอบคอบกว่านี้” แล้วพาภูตะวันไปหาที่พักก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันแต่เพราะที่วิไลบาร์อึกทึกครึกโครมมาก รานีจึงพาไปพักที่โรงแรมสันติภาพ
กลายเป็นภูตะวันกับเดชาแอบมาพักที่โรงแรมเดียวกัน แต่ภูตะวันไม่รู้ตัว
ooooooo
พลอยขวัญรู้ว่าภูตะวันถูกไล่ออกเพราะตน เธอไปคุยกับเพชรรุ้งยอมรับว่าตนทำไปนั้นเพื่อแกล้งสิงห์เท่านั้น ไม่ได้เป็นแฟนกับภูตะวันจริงๆ
เล่าจนเพชรรุ้งรู้ความจริงแล้ว พลอยขวัญจะไปตามภูตะวันกลับมา เพราะการ์ดที่นี่ไม่พอยื่นคำขาดว่าถ้าพี่ไม่ไปง้อตนจะไปเอง เห็นพี่สาวเตรียมไปพลอยขวัญอ้อนขอตามไปด้วยคน
“นี่ ถ้าเธอไปด้วย พี่คงไม่กล้าขอโทษนายเสือเขาหรอก เธอรออยู่ทางนี้เถอะ เดี๋ยวพี่จะรีบกลับ”
เพชรรุ้งไปที่โรงแรมสันติภาพ ถามครกว่าเห็นนายเสือมาที่นี่รึเปล่า
ขณะที่ภูตะวันกำลังจะเคลิ้มหลับนั่นเอง ข้างนอก ทางหนึ่งเดชาพร้อมปืนกำลังย่องมาทางห้องเขา อีกทางหนึ่งครกกำลังนำเพชรรุ้งมาเช่นกัน
เรื่องย่อ ละคร ตะวันเดือด
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน1
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน2
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน3
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน4
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน5
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน6
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน8
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน9
ดูละครย้อนหลัง
ละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน1 คลิก
ทั้งสองมาเจอกันโดยไม่ได้ตั้งใจ เพชรรุ้งชักปืนออกมาแต่ช้ากว่า ถูกเดชายิงเพื่อป้องกันตัวถูกที่ขาทำให้เธอล้มลง ภูตะวันได้ยินเสียงปืน คว้าปืนเปิดประตูออกมา เจอเพชรรุ้งนั่งทรุดอยู่ ครกร้องบอกภูตะวันให้ช่วยเพชรรุ้งด้วย เธอถูกยิง
“คุณหนู!” ภูตะวันอุทานถลาไปประคองเพชรรุ้งที่เลือดกำลังทะลักออกจากแผล เขาพยายามใช้มืออุดปากแผลไว้ปากก็พร่ำบอก “คุณหนู ทำใจดีๆเอาไว้ คุณหนู...คุณหนู...” แต่เพชรรุ้งหมดสติเสียแล้ว
ooooooo
ณ ที่ว่าการอำเภอ ณรงค์มาประจำการแล้ว รู้จากถาวรว่างานบริหารส่วนใหญ่ไม่มีอะไร จะหนักไปทางดูแลเรื่องเกิดเรื่องตายของชาวบ้านมากกว่าเพราะที่นี่มีคนตาย บ่อยมากแทบทุกเดือน คนใหม่ก็ย้ายเข้ามาอยู่กันมาก
“คงเป็นเพราะข่าวลือเรื่องเหมืองพลอยละมั้ง” ณรงค์เดากึ่งดักคอ ถาวรชะงักถามว่านายอำเภอก็สนใจด้วยหรือ ถาวรบอกแต่เพียงว่า “ถ้านายรู้เบาะแสอะไรก็บอกฉันด้วยนะ ขุมทรัพย์ของแผ่นดิน ฉันไม่อยากให้ตกไปอยู่ในมือคนชั่ว”
ถาวรรับรองแข็งขันว่าถ้าได้ข่าวจะรายงานนายอำเภอเป็นคนแรกเลย ณรงค์ชมว่าเขาทำงานได้ดีมาก แต่งตั้งให้ถาวรเป็นผู้ช่วยหมายเลขหนึ่ง เรียวให้เป็นผู้ช่วยหมายเลขสอง ส่วนสมใจ...
นายอำเภอไม่ทันพูดอะไร ถาวรรีบบอกก่อนว่าหมอนี่เลี้ยงไม่เชื่อง ณรงค์บอกว่าตนอ่านประวัติแล้วสมใจทำงานดีมาก
“ดีเกินไป ก็อยู่ไม่ได้ครับ เดี๋ยวปากโป้ง และที่สำคัญคนยิ่งน้อยส่วนแบ่งก็ยิ่งมากขึ้นนะครับ”
ณรงค์มองหน้าเรียวอย่างขอความเห็น เรียวพยักหน้าเห็นด้วย ดังนั้น ครู่ใหญ่ต่อมา ถาวรกับเรียวก็พากันไปขนข้าวของ ของสมใจโยนออกมานอกที่ทำการ บอกว่านายอำเภอไล่ออกแล้ว ถาวรเย้ยว่าตนเตือนหลายครั้งแล้วไม่เชื่อ สมใจถามว่าตนทำอะไรผิด ตนจะไปหานายอำเภอเอง
“แต่นายอำเภอเขาไม่อยากพบเอ็ง” ถาวรพูดใส่หน้า สมใจไม่ฟังสั่งให้หลีก ผลักถาวรพ้นทางแล้วเดินไป กลับถูกเรียวมาขวางไว้
สมใจชะงักกึกเพราะเคยเห็นฝีมือเรียวมาก่อนแล้ว ได้แต่นึกในใจว่าเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว...
ooooooo
สมใจพยายามจะเข้าไปคุยกับนายอำเภอ ถูกเรียวขวางไว้ เมื่อสมใจรั้นจะเข้าไปให้ได้ ทั้งคู่เลยใช้กำลังกัน สมใจถูกเรียวจับโยนไปนอนแอ้งแม้งกลางถนน ชาวบ้านแห่กันมาดู รวมทั้งแก้ว เฮียเส็ง รานีและหลง ต่างโผล่มาดูจากที่ของตัวเอง
สมใจกัดฟันลุกขึ้นจะเดินไปที่ทำการ เรียวปรามว่าอย่าหาเรื่องตายดีกว่า
“สถานที่ราชการเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่ของมือกฎหมายไม่ใช่พวกมือถือสากปากถือศีลอย่างแก ฉันจะเข้าไปพบนายอำเภอ” สมใจเดินดุ่มจะเข้าไป ถูกเรียวจับทุ่มออกมาอีก
เฮียเส็งทำหน้าขัดใจแบบว่าไปสู้มันทำไมวะ ส่วนแก้วปิดตาสบถ “ฮึ่ย...ทนดูไม่ได้แล้ว”
เมื่อสมใจฮึดขึ้นมาบุกเข้าไปอีกครั้งก็ถูกเรียวจับอัดแล้วเหวี่ยงลอยละลิ่ว ออกมา รานีบ่นกับหลงว่ารนหาที่ตายแท้ๆ หลงจะเข้าไปช่วย รานีส่ายหน้าห้าม บอกว่า คราวนี้เขาลุกไม่ไหวแล้ว ส่วนเรียวตะโกนเย้ยสมใจที่ลุกขึ้นมาแต่ยืนแทบไม่ติดว่า
“ไง หมดแรงแล้วเหรอไอ้ลูกหมา ก็ได้ ถ้าแกอยากเข้าไปทำงานละก็ ลุกขึ้นมาอีกสิ ถ้าแกผ่านฉันไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะลาออกแล้วยกตำแหน่งให้แก”
Sunday, August 14, 2011
เรื่องย่อ ละคร ตะวันเดือด ตอน 6 ช่อง3
เรื่องย่อ ละคร ตะวันเดือด ตอน 6 ช่อง3
เดชากลับมารายงานเพชรรุ้งที่เรือนใหญ่ เพชรรุ้งถามอย่างเกรี้ยวกราดว่าพวกโจรรู้ได้ยังไงว่าน้องสาวตนจะเข้าเมือง เดชาโยนกลองให้ภูตะวันทันทีว่าเขาน่าจะรู้เพราะไปถึงที่เกิดเหตุเร็วกว่าคนอื่น
ภูตะวันมองขวับถามว่าจะใส่ความตนหรือยังไง เดชายักไหล่หยันๆ เพชรรุ้งถามภูตะวันว่ารู้ล่วงหน้าหรือเปล่าว่าจะเกิดเรื่องกับพลอยขวัญ
“เปล่า แต่เผอิญผมเป็นห่วงก็เลยตามไป” ภูตะวันตอบตามจริง แต่เพชรรุ้งก็ยังมองอย่างระแวง
ทันใดนั้นเอง พรส่งเสียงร้องเรียกเพชรรุ้งมาแต่ไกล พอเข้ามาที่หน้าเรือนใหญ่ พรเอาจดหมายฉบับหนึ่งให้เพชรรุ้ง บอกว่ามีคนเอาจดหมายมาทิ้งไว้ที่ปากทาง
เพชรรุ้งเปิดจดหมายอ่านทันที อ่านแล้วขยำอย่างแค้นใจ บอกทุกคนว่า
“พวกโจรมันบอกว่าพรุ่งนี้ตอนเที่ยง ให้เราเอาเงินไปไถ่ตัวพลอยขวัญ หรือไม่ก็เอาพลอยที่ซ่อนไว้ไปแลก” เพชรรุ้งกำจดหมายแน่น สบถ “บ้าจริง นี่เรื่องสายแร่พลอยยังลือกันไม่จบอีกเหรอเนี่ย”
เดชาเสนอให้เราทำตามคำสั่งของโจรไม่อย่างนั้นพลอยขวัญเดือดร้อนแน่ แต่ภูตะวันท้วงติงว่าพวกมันต้องหักหลังเราแน่ เพชรรุ้งมองหน้าทั้งสองคน ตัดสินใจสั่งการ
“มันสั่งให้ฉันพาคนไปแค่สามคน” พูดแล้วมองเดชา “เดชา กรณ์ ไกร พวกนายไปกับฉัน ส่วนนายศร นายคุมตัว นายเสือไว้ที่นี่”
ภูตะวันทำท่าจะแย้ง ถูกศรยกปืนขู่ทันที พรตกใจหน้าถอดสีท้วงติงเพชรรุ้งว่าไอ้เสือเป็นพวกเดียวกับเรา แต่เพชรรุ้งตัดบทว่าเอาไว้ตนกลับมาค่อยพิสูจน์เรื่องนี้กัน แล้วหันบอกภูตะวันว่า “นายคงเข้าใจฉันนะ”
จากนั้นเพชรรุ้งเข้าไปในห้องทำงานที่เรือนใหญ่ เปิดตู้เซฟเอาเงินสดใส่กระเป๋าสะพาย เหลือบเห็นกล่องใบหนึ่งในตู้จึงหยิบมาเปิดดูมีพลอยอยู่ไม่กี่เม็ด ดูแล้วพึมพำอย่างสังหรณ์ใจว่า
“ทำไมทุกคนถึงได้เชื่อเรื่องสายแร่พลอยกันนักหรือว่าในไร่ฟ้ารุ่งจะมีพลอยซ่อนอยู่จริงๆ”
ooooooo
ภูตะวันถูกมัดเอาตัวไปที่โรงม้า กรณ์กับไกรถือปืนคุมเชิงอยู่ ส่วนเดชาตามมายืนมองอย่างสะใจบอกว่าคืนนี้จะคุมตัวเขาไว้ที่นี่ พอถึงพรุ่งนี้เมื่อไรให้เตรียมตัวสวดมนต์ได้เลย
ส่วนที่บ้านจรัญ ก้อนเข้าไปรายงานว่าจดหมายเรียกค่าไถ่ที่ตนเขียนไปนั้นระบุว่าให้เพชรรุ้งเอาเงินหรือพลอยมาแลกตัวน้องสาว จรัญชมว่าดีมาก ก้อนถามว่าพ่อเลี้ยงคิดว่าเพชรรุ้งจะรู้เรื่องสายแร่พลอยหรือ
“ก็แค่หยั่งเชิงดู ไหนๆก็ไหนๆแล้วนี่หว่า ถ้าไม่มีก็แล้วไป แต่ถ้ามีข้าไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่!”
พลอยขวัญถูกสนหัวหน้าโจรเอาตัวไปโยนไว้ในแคมป์ที่กลางป่าในสภาพถูกมัดมือแน่นหนา มันขังไว้รอรับเงินค่าไถ่แล้วจะลงแขกกัน
สิงห์ในสภาพที่บาดเจ็บหนักพักอยู่ในห้องโดยมีพรคอยดูแล แต่พอเริ่มรู้สึกตัว สิงห์ก็พยายามลุกขึ้นถามพรว่าตอนนี้คุณหนูพลอยขวัญอยู่ไหน พรบอกว่าเพชรรุ้งกำลังไปช่วย สิงห์ถามถึงไอ้เสือ หมายถึงภูตะวันว่าเป็นอย่างไรบ้าง พรตอบอย่างไม่สบายใจว่า “ไอ้เสือ...เอ่อ...สงสัยจะแย่แล้วว่ะ”
ooooooo
เพชรรุ้งสะพายกระเป๋าเงินกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างทะมัดทะแมง ศรเอาระเบิดไดนาไมต์มายื่นให้เตือนให้ระวังด้วยเกิดตูมตามขึ้นระหว่างทางเดี๋ยวจะยุ่ง
สาลี่เดินมาถามว่าตกลงเราจะไม่แจ้งนายอำเภอหรือ เพชรรุ้งตอบอย่างสมเพชว่า ผีเน่ากับโลงผุ แจ้งไปก็เท่านั้น เผลอๆมันอาจจะเป็นสายโจรก็ได้ ฝากสาลี่ให้บอกพรดูแลทางนี้ด้วย
เพชรรุ้งหันไปพยักหน้ากับเดชาให้ออกเดินทางได้ เดชาก้มกระซิบกับศรว่า
“จัดการไอ้เสือให้เรียบร้อย พอข้ากลับมาเมื่อไหร่ไร่ฟ้ารุ่งก็จะเป็นของพวกเรา”
ฝ่ายทางที่ว่าการอำเภอ ว่าที่นายอำเภอนั่งอ่านหนังสือ– พิมพ์อย่างสบายอารมณ์ จนสมใจเข้ามาถามอย่างร้อนใจว่าได้ข่าวไร่ฟ้ารุ่งหรือยัง พลอยขวัญโดนจับไปเรียกค่าไถ่
“แล้วไงวะ ไม่เห็นมีใครมาแจ้งความเลยนี่หว่า” ถาวรยังคงอ่านหนังสือพิมพ์สบายใจอยู่ สมใจบ่นว่าก็เป็นเสียอย่างนี้ถึงไม่มีใครอยากมาแจ้งความ ใจคอจะไม่ไปถามชาวบ้านหน่อยหรือว่าจะให้ช่วยอะไรบ้าง
“นี่ไอ้สมใจ ข้าเป็นว่าที่นายอำเภอนะเว้ย ประชาชนต้องเป็นฝ่ายง้อข้า ไม่ใช่ให้ข้าไปง้อ อยากไหว้พระก็ต้องไปที่วัด อยากขอร้องนายอำเภอก็ต้องมาที่อำเภอซิวะ”
สมใจทำท่าจะทักท้วง ถูกถาวรตัดบทว่า “เอาล่ะข้าขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว เอาเป็นว่าเอ็งอยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบายละกัน เรื่องของเอ็ง แต่จำไว้นะถ้าเกิดอะไรขึ้น ข้าไม่รับผิดชอบ”
ภูตะวันมองขวับถามว่าจะใส่ความตนหรือยังไง เดชายักไหล่หยันๆ เพชรรุ้งถามภูตะวันว่ารู้ล่วงหน้าหรือเปล่าว่าจะเกิดเรื่องกับพลอยขวัญ
“เปล่า แต่เผอิญผมเป็นห่วงก็เลยตามไป” ภูตะวันตอบตามจริง แต่เพชรรุ้งก็ยังมองอย่างระแวง
ทันใดนั้นเอง พรส่งเสียงร้องเรียกเพชรรุ้งมาแต่ไกล พอเข้ามาที่หน้าเรือนใหญ่ พรเอาจดหมายฉบับหนึ่งให้เพชรรุ้ง บอกว่ามีคนเอาจดหมายมาทิ้งไว้ที่ปากทาง
เพชรรุ้งเปิดจดหมายอ่านทันที อ่านแล้วขยำอย่างแค้นใจ บอกทุกคนว่า
“พวกโจรมันบอกว่าพรุ่งนี้ตอนเที่ยง ให้เราเอาเงินไปไถ่ตัวพลอยขวัญ หรือไม่ก็เอาพลอยที่ซ่อนไว้ไปแลก” เพชรรุ้งกำจดหมายแน่น สบถ “บ้าจริง นี่เรื่องสายแร่พลอยยังลือกันไม่จบอีกเหรอเนี่ย”
เดชาเสนอให้เราทำตามคำสั่งของโจรไม่อย่างนั้นพลอยขวัญเดือดร้อนแน่ แต่ภูตะวันท้วงติงว่าพวกมันต้องหักหลังเราแน่ เพชรรุ้งมองหน้าทั้งสองคน ตัดสินใจสั่งการ
“มันสั่งให้ฉันพาคนไปแค่สามคน” พูดแล้วมองเดชา “เดชา กรณ์ ไกร พวกนายไปกับฉัน ส่วนนายศร นายคุมตัว นายเสือไว้ที่นี่”
ภูตะวันทำท่าจะแย้ง ถูกศรยกปืนขู่ทันที พรตกใจหน้าถอดสีท้วงติงเพชรรุ้งว่าไอ้เสือเป็นพวกเดียวกับเรา แต่เพชรรุ้งตัดบทว่าเอาไว้ตนกลับมาค่อยพิสูจน์เรื่องนี้กัน แล้วหันบอกภูตะวันว่า “นายคงเข้าใจฉันนะ”
จากนั้นเพชรรุ้งเข้าไปในห้องทำงานที่เรือนใหญ่ เปิดตู้เซฟเอาเงินสดใส่กระเป๋าสะพาย เหลือบเห็นกล่องใบหนึ่งในตู้จึงหยิบมาเปิดดูมีพลอยอยู่ไม่กี่เม็ด ดูแล้วพึมพำอย่างสังหรณ์ใจว่า
“ทำไมทุกคนถึงได้เชื่อเรื่องสายแร่พลอยกันนักหรือว่าในไร่ฟ้ารุ่งจะมีพลอยซ่อนอยู่จริงๆ”
ooooooo
ภูตะวันถูกมัดเอาตัวไปที่โรงม้า กรณ์กับไกรถือปืนคุมเชิงอยู่ ส่วนเดชาตามมายืนมองอย่างสะใจบอกว่าคืนนี้จะคุมตัวเขาไว้ที่นี่ พอถึงพรุ่งนี้เมื่อไรให้เตรียมตัวสวดมนต์ได้เลย
ส่วนที่บ้านจรัญ ก้อนเข้าไปรายงานว่าจดหมายเรียกค่าไถ่ที่ตนเขียนไปนั้นระบุว่าให้เพชรรุ้งเอาเงินหรือพลอยมาแลกตัวน้องสาว จรัญชมว่าดีมาก ก้อนถามว่าพ่อเลี้ยงคิดว่าเพชรรุ้งจะรู้เรื่องสายแร่พลอยหรือ
“ก็แค่หยั่งเชิงดู ไหนๆก็ไหนๆแล้วนี่หว่า ถ้าไม่มีก็แล้วไป แต่ถ้ามีข้าไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่!”
พลอยขวัญถูกสนหัวหน้าโจรเอาตัวไปโยนไว้ในแคมป์ที่กลางป่าในสภาพถูกมัดมือแน่นหนา มันขังไว้รอรับเงินค่าไถ่แล้วจะลงแขกกัน
สิงห์ในสภาพที่บาดเจ็บหนักพักอยู่ในห้องโดยมีพรคอยดูแล แต่พอเริ่มรู้สึกตัว สิงห์ก็พยายามลุกขึ้นถามพรว่าตอนนี้คุณหนูพลอยขวัญอยู่ไหน พรบอกว่าเพชรรุ้งกำลังไปช่วย สิงห์ถามถึงไอ้เสือ หมายถึงภูตะวันว่าเป็นอย่างไรบ้าง พรตอบอย่างไม่สบายใจว่า “ไอ้เสือ...เอ่อ...สงสัยจะแย่แล้วว่ะ”
ooooooo
เพชรรุ้งสะพายกระเป๋าเงินกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างทะมัดทะแมง ศรเอาระเบิดไดนาไมต์มายื่นให้เตือนให้ระวังด้วยเกิดตูมตามขึ้นระหว่างทางเดี๋ยวจะยุ่ง
สาลี่เดินมาถามว่าตกลงเราจะไม่แจ้งนายอำเภอหรือ เพชรรุ้งตอบอย่างสมเพชว่า ผีเน่ากับโลงผุ แจ้งไปก็เท่านั้น เผลอๆมันอาจจะเป็นสายโจรก็ได้ ฝากสาลี่ให้บอกพรดูแลทางนี้ด้วย
เพชรรุ้งหันไปพยักหน้ากับเดชาให้ออกเดินทางได้ เดชาก้มกระซิบกับศรว่า
“จัดการไอ้เสือให้เรียบร้อย พอข้ากลับมาเมื่อไหร่ไร่ฟ้ารุ่งก็จะเป็นของพวกเรา”
ฝ่ายทางที่ว่าการอำเภอ ว่าที่นายอำเภอนั่งอ่านหนังสือ– พิมพ์อย่างสบายอารมณ์ จนสมใจเข้ามาถามอย่างร้อนใจว่าได้ข่าวไร่ฟ้ารุ่งหรือยัง พลอยขวัญโดนจับไปเรียกค่าไถ่
“แล้วไงวะ ไม่เห็นมีใครมาแจ้งความเลยนี่หว่า” ถาวรยังคงอ่านหนังสือพิมพ์สบายใจอยู่ สมใจบ่นว่าก็เป็นเสียอย่างนี้ถึงไม่มีใครอยากมาแจ้งความ ใจคอจะไม่ไปถามชาวบ้านหน่อยหรือว่าจะให้ช่วยอะไรบ้าง
“นี่ไอ้สมใจ ข้าเป็นว่าที่นายอำเภอนะเว้ย ประชาชนต้องเป็นฝ่ายง้อข้า ไม่ใช่ให้ข้าไปง้อ อยากไหว้พระก็ต้องไปที่วัด อยากขอร้องนายอำเภอก็ต้องมาที่อำเภอซิวะ”
สมใจทำท่าจะทักท้วง ถูกถาวรตัดบทว่า “เอาล่ะข้าขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว เอาเป็นว่าเอ็งอยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบายละกัน เรื่องของเอ็ง แต่จำไว้นะถ้าเกิดอะไรขึ้น ข้าไม่รับผิดชอบ”
ณรงค์กับเรียวกำลังเดินเล่นอยู่ เห็นสมใจขี่ม้าผ่านไปก็ปรารภกันว่าท่าทางคงมีเรื่องใหญ่ เรียวถามว่าได้เวลาออกโรงกันรึยัง
“อย่าเพิ่งใจร้อน รอให้ชาวบ้านทนไม่ไหวเสียก่อนแล้วค่อยเปิดตัว รับรองว่าคะแนนเสียงต้องท่วมท้นแน่” ณรงค์พูดอย่างใจเย็น ในขณะที่เรียวมองตามสมใจไปอย่างอยากรู้ว่ามีเรื่องอะไร
ooooooo
ภูตะวันถูกมัดมือไพล่หลังอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกเรือนใหญ่ไร่ฟ้ารุ่ง โดยมีสาลี่เอานํ้าและผลไม้มาให้ ทันใดนั้นศรผลักประตูผลัวะเข้ามา ไล่สาลี่ให้ออกไปก่อนตนมีเรื่องต้องคุยกับเสือ
ภูตะวันถามทันทีว่าเดชาใช้ให้ศรมาเก็บตนใช่ไหม ศรถามหยันๆว่า นี่คงรู้ทุกอย่างหมดแล้วใช่ไหม
“ใช่ แม้แต่เรื่องที่พวกแกติดต่อกับพ่อเลี้ยงจรัญ” ภู– ตะวันตอบอย่างไม่ยี่หระ
ศรพาภูตะวันไปที่โรงม้า ชักปืนออกมา บอกเขาว่า “แกรู้เรื่องมากเกินไป ทำให้ฉันต้องเร่งเครื่องทั้งที่ไม่คิดจะรีบฆ่าแกหรอก”
เวลาเดียวกันนั้น สิงห์พยายามลุกขึ้นบอกพรให้ช่วยหยิบปืนให้ที บอกพี่ชายว่าตนจะไปช่วยไอ้เสือเป็นเวลาที่ภูตะวันต่อสู้กับศร ทำแจกันตกแตก เขาหยิบเศษแจกันตัดเชือกที่มัดพุ่งเข้าตะลุมบอนกับศร
สิงห์ไปถึง เห็นศรกำลังยกปืนเล็งใส่ภูตะวันบอกว่าเตรียมไปลงนรกได้แล้ว
“นรกของมึงต่างหากไอ้ศร!” สิงห์ประกาศกร้าวพร้อมกับเสียงปืนที่แผดขึ้น แต่ศรระวังตัวอยู่แล้ว มันไวทายาดหลบกระสุนได้เฉียดฉิวแล้วหนีไปทันที ภูตะวันฝากพรให้ช่วยดูสิงห์แล้ววิ่งตามศรไป
ooooooo
ขณะที่ภูตะวันกำลังจัดปืนเข้าที่เตรียมขึ้นม้านั่นเอง สมใจก็ควบม้ามาแต่ไกลขอตามไปด้วย อึดใจเดียวพรก็ประคองสิงห์ออกจากบ้าน ในที่สุด ทั้งสี่คนรวมกันไปช่วยเพชรรุ้งและพลอยขวัญ
โชคดีที่สิงห์รู้ที่ตั้งแคมป์ของโจรและสมใจรู้ทางลัดไปแคมป์ ทำให้ทุกคนยิ่งฮึกเหิมควบม้าตามกันไป
แม้พลอยขวัญจะตกอยู่ในเงื้อมมือโจรแต่เธอก็ไม่ยอมจำนน หาจังหวะเหมาะหนีออกจากเต็นท์ที่พัก สนสั่งสมุนให้หาตัวให้พบเพราะเพชรรุ้งกำลังจะมาไถ่ตัวอยู่แล้ว
เดชานำเพชรรุ้งมากับกรณ์และไกร มันบอกว่าใกล้ถึงจุดนัดแล้วมันจะแยกตัวไปซุ่มอีกทาง โกหกว่าเผื่อพวกโจรเล่นไม่ซื่อขึ้นมาตนจะได้ตลบหลังได้
พลอยขวัญถูกโจรเจอตัวและจับกลับไป เดชาเห็นเหตุการณ์แต่มันทำเป็นทองไม่รู้ร้อน
โจรพาพลอยขวัญไปยังจุดนัดพบ เพชรรุ้งมาตะโกนเรียก พลอยขวัญเห็นพี่สาวก็ร้องให้ช่วยด้วย เพชรรุ้งบอกโจร ให้มาเอาเงินพร้อมกับชูระเบิดไดนาไมต์มัดหนึ่งให้ดู ขู่ว่าให้มาเอาเงินไปและส่งน้องคืนมา เธอโยนเงินลงที่พื้นและหยิบไฟแช็กขึ้นมา เตรียมจุดระเบิด ถูกไกรเอาพานท้ายปืนฟาดจนระเบิดกับไฟแช็กหล่น
เพชรรุ้งกับพลอยขวัญถูกโจรจับตัวไว้ เพชรรุ้งร้องเรียกเดชาให้มาช่วย กรณ์กับไกรหัวเราะเยาะว่าไม่มีใครช่วยได้หรอก แต่มันพูดไม่ทันขาดคำ เสียงปืนก็กัมปนาทขึ้น โจรคนหนึ่งถูกลูกปืนซัดใส่แสกหน้าตกม้าไป
พระเอกขี่ม้าขาวมาแล้ว...ภูตะวัน สิงห์ พร และสมใจ ควบม้าเข้ามาอย่างเท่ ภูตะวันตะโกนให้เพชรรุ้งมาทางตน เพชรรุ้งลากพลอยขวัญวิ่งไปขึ้นม้า ระหว่างทางเห็นไดนาไมต์ก็คว้าติดมือไปด้วย
สมใจตะโกนให้ภูตะวันกับสิงห์พาผู้หญิงหนีไปก่อน ตัวเองกับพรช่วยกันยิงสกัดพวกโจรพลางตามภูตะวันกับสิงห์ไป แต่ถูกพวกโจรไล่ยิงกระหน่ำ สมใจบอกภูตะวันให้ย้อนกลับไปทางลัดเพราะที่แคบแบบนั้นมันคงตามเราไม่ทันแน่
กรณ์กับไกรหนีไปหาเดชา บอกว่าสิงห์กับเสือมาช่วยพลอยขวัญกับเพชรรุ้ง เดชาถึงกับอึ้งเห็นความฉิบหายอยู่ตรงหน้า แต่คนเจ้าเล่ห์อย่างมันย่อมมีเพทุบายมาแก้...
ooooooo
พวกโจรยังคงตามไล่ล่าภูตะวันกับพวกมาอย่างกระชั้นชิด พลอยขวัญเสนอให้เพชรรุ้งใช้ระเบิดแต่พอจะใช้จริงๆ จึงรู้ว่าไม่ได้เอาไฟมา สิงห์บอกว่าไม่เป็นไรให้โยนระเบิดลงไปเดี๋ยวตนจัดการเอง
สิงห์กับเสือ หรือภูตะวัน ท้าประลองฝีมือกันว่าใครจะยิงระเบิดได้แม่นกว่ากัน ทั้งคู่รอจนพวกโจรวิ่งเข้ามาใกล้แล้วยิง นัดแรกของทั้งคู่เฉียดระเบิด แต่พอนัดที่สองยิงถูกเป้าทั้งคู่ ระเบิดกัมปนาทขึ้น ควันฝุ่นตลบฟุ้งไปทั่วบริเวณ เมื่อฝุ่นจางและควันหาย ที่เหลือให้เห็นคือพวกโจรตายเกลี้ยง
สิงห์กับเสือ เพชรรุ้งกับพลอยขวัญ ต่างหันมายิ้มให้กัน ส่วนสมใจยิ้มกับตัวเองอย่างสมใจที่ได้ทำหน้าที่อย่างสมศักดิ์ศรีแล้ว กลับถึงไร่ฟ้ารุ่ง เพชรรุ้งเอ่ยอย่างชื่นชมว่า
เมื่อสมใจกลับไปแล้ว เพชรรุ้ง พลอยขวัญ ภูตะวัน สิงห์ และพรก็นั่งดื่มกันอย่างผ่อนคลายในห้องรับแขก พลอย–ขวัญเชื่อว่างานนี้จรัญคงเข็ดไปอีกนานไม่กล้ามารังควานเราอีก แต่เพชรรุ้งกลับเห็นว่าคนบ้าอำนาจอย่างจรัญคงไม่ยอมรามือง่ายๆ ภูตะวันเสนอให้จัดระเบียบไร่ฟ้ารุ่งกันใหม่ เพชรรุ้งบอกว่า
ตนจะไล่นายศร นายกรณ์กับนายไกรออก ส่วนเดชานั้นต้องรอยศกลับมาก่อนเพราะเขาเป็นลูกของยศ ก็พอดีสาลี่มาบอกว่าเดชากลับมาแล้ว
เพทุบายของเดชาคือทำตัวสะบักสะบอมกลับมาบอกว่าถูกกรณ์กับไกรทรยศดักทำร้ายตนตอนที่จะเข้าไปช่วยเพชร–รุ้ง เพชรรุ้งพูดอย่างเยือกเย็นว่าไม่เป็นไรตนเข้าใจ แล้วให้พรพาเดชาไปพักก่อน พลอยขวัญไม่พอใจ เพชรรุ้งบอกน้องว่า “เรื่องนี้เราต้องรอให้ลุงยศเป็นคนตัดสิน”
ภูตะวันดักพบเพชรรุ้งขณะเธอจะเข้าห้องถามอย่างรับไม่ได้ว่าทำไมไม่เชื่อตน ลูกน้องของเดชาทรยศกันหมดแล้วเดชาบอกว่าตัวเองไม่รู้เรื่องได้ยังไง
“นายเสือ ไร่ฟ้ารุ่งเป็นของฉัน ฉันตัดสินใจเองได้” เพชรรุ้งตอบอย่างถือดี ทำให้ภูตะวันทนไม่ได้กำลังจะพูดเรื่องเจ้าของที่แท้จริงของไร่ฟ้ารุ่ง ก็พอดีพรรีบเข้ามาขัดกลัวเขาจะเผยตัว บอกให้ภูตะวันไปพักผ่อนก่อน พอภูตะวันเดินลงมา พรตามมาคุยกันตามลำพัง เตือนสติว่าขืนเขาพูดมากกว่านั้น เพชรรุ้งได้สงสัยแน่
“ก็ฉันพูดความจริงนี่ เอะอะก็ไร่ฟ้ารุ่งของฉัน นี่ไอ้ศักดาไม่เคยบอกลูกสาวบ้างรึไงว่ามันปล้นทุกอย่างมาจากคนอื่น” ภูตะวันฮึดฮัดอัดอั้น
“ถึงแค้นคุณศักดายังไง คุณก็ไม่น่าพาลกับคุณหนูเพชรรุ้งเลยนี่ครับ ที่ผ่านมา เธอพยายามดูแลไร่ฟ้ารุ่งเป็นอย่างดี แถมยัง...รอคุณมาตลอดนะครับคุณตะวัน ไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบปี เธอก็คิดถึงเสมอ...”
ส่วนเพชรรุ้งก็ฮึดฮัดที่ภูตะวันบังอาจมาพูดกับตนเช่นนั้นบอกสาลี่ว่าจะไล่ออกให้ดู สาลี่ติงว่า
“คุณหนู คุณเสือแกเพิ่งช่วยคุณหนูพลอยขวัญเอาไว้นะคะ รางวัลก็ยังไม่ได้ แล้วนี่จะไล่ออกเลยเหรอคะ” เพชรรุ้งถามว่าแล้วจะให้ทำยังไงเพราะเขากำเริบเสิบสานขึ้นทุกวัน “แหม...คุณหนูขา ไอ้พวกคนงานที่ก้าวร้าวกว่านี้คุณก็เคยเจอมาแล้วนี่คะ แต่สาลี่ไม่เห็นคุณหนูจะโกรธขนาดนี้เลย...ไม่ผิดปกติไปหน่อยเหรอคะ”
สาลี่ทำเสียงเล็กเสียงน้อยท้วงติง แล้วรีบปลีกตัวไป เพชรรุ้งเริ่มสงสัยกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อภูตะวันขึ้นมา...
ooooooo
การทำความดีครั้งนี้ของสมใจ ถูกถาวรตำหนิติเตียนหาว่าไปขวางงานของจรัญ ขู่ว่าตนเป็นคนแนะนำสมใจมาทำงานตนย่อมมีสิทธิ์จะไล่ออกได้ สมใจโต้ถาวรอย่างไม่ยี่หระว่า
“ฉันอยากได้งานนี้ก็เพราะอยากเป็นผู้รักษากฎหมาย ไม่ใช่เป็นเบ๊ให้พวกอันธพาล...ฉันไม่อยากเป็นหมากินขี้อย่างพี่หรอก ถ้าอยู่แบบนี้ต่อไป ฉันขอกลับไปเลี้ยงควายที่บ้านดีกว่า”
“ไอ้...ไอ้วัวลืมตีน มึงกล้าสู้กับอิทธิพลเถื่อนงั้นเหรอ คนอย่างมึงไม่ตายดีแน่” ถาวรคำรามตามหลังสมใจที่ผลุนผลันออกไป
ooooooo
ออกจากที่ว่าการอำเภอ สมใจเดินกลุ้มเข้าไปที่ห้องโถงโรงแรมสันติภาพ เฮียเส็งรีบเข้าไปดูแลด้วยตัวเองบอกว่าวันนี้ขอเลี้ยงเอง เพราะผู้ช่วยไปช่วยคนดีเอาไว้เป็นวีรกรรมที่ลือกันทั้งภูพระกาฬทีเดียวไม่เพียงเฮียเส็งเท่านั้น แม้แต่แก้วก็ตั้งใจมาช่วยขัดรองเท้าให้ฟรีด้วย
สมใจบอกทั้งสองคนว่านี่คงเป็นการกินดื่มครั้งสุดท้ายและขัดรองเท้าครั้งสุดท้าย เอาเงินให้แก้วโดยไม่ต้องขัดรองเท้า สอนแก้วว่า “แล้วจำไว้นะ โตขึ้นต้องเป็นคนดี อย่าไปยุ่งกับไอ้พวกนอกกฎหมาย”
แก้วออกไปสวนกับพวกก้อนที่เดินกร่างเข้ามาด่าสมใจว่าเมื่อวานไปซ่ามาหรือ สมใจถามอย่างรู้ทันว่าพ่อเลี้ยงจรัญส่งมาใช่ไหม ก้อนสั่งสมุนให้ลงมือทันที พอพวกสมุนกรูกันเข้าไป เจอสมใจที่เป็นนักมวยเก่าใช้หมัดลุ่นๆ ตะบันหน้า เสียหงายไปทุกคน แต่เพราะพวกมันมากกว่า เก่งแค่ไหนก็อานเหมือนกัน
โชคดีที่ณรงค์กับเรียวออกจากห้องพักมาเจอเข้า จำได้ว่าสมใจเป็นผู้ช่วยนายอำเภอ ทั้งสองจึงเข้าร่วมวงช่วยสมใจ โดยเรียวเป็นคนลุยเพราะเก่งทั้งคาราเต้ยูโด พวกมวยวัดมาเจอของจริงเข้าก็แตกกระเจิง ก้อนตะโกนถามพวกณรงค์ว่าเป็นใคร
“กลับไปบอกพ่อเลี้ยงจรัญ ถ้าอยากรู้คำตอบก็ให้มาเจอกันที่...”
“เฮ้ยเดี๋ยว” เฮียเส็งขัดขึ้นทันทีรีบบอกว่า “ไปที่อื่น ร้านข้าฉิบหายมาพอแล้ว”
ณรงค์จึงเสนอให้ไปที่วิไลบาร์เวลาสี่โมงเย็น ก้อนรับท้าว่าไปแน่ให้พวกณรงค์เตรียมโลงไว้ก็แล้วกัน จากนั้นสั่งสมุนให้กลับ คนหนึ่งร้องถามว่าไม่สู้หรือ ก้อนกุมมือพูด เอาหน้ารอดว่าขอกลับไปทำแผลก่อน แล้วรีบไปเลย เรียวมองตามขยับคอเสื้อทำนองว่า แค่นี้ขี้ปะติ๋ว
เรื่องย่อ ละคร ตะวันเดือด
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน1
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน2
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน3
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน4
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน5
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน7
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน8
เรื่องย่อละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน9
ดูละครย้อนหลัง
ละคร ตะวันเดือด ดูละครย้อนหลัง ตอน1 คลิก
Subscribe to:
Posts (Atom)